Τον φάγαμε το γάϊδαρο...

Κοιμάμαι και ξυπνάω με ένα βάρος εκεί κάτω χαμηλά, εσείς που έχετε γεννήσει ξέρετε καλά τι εννοώ. Περπατάω (γιατί όλη μέρα όλο κάτι θέλω να κάνω, όλο κάπου θέλω να πάω, ανήσυχη να τα προλάβω όλα πριν έρθει ο μικρός) και αισθάνομαι τη λεκάνη  μου να χρειάζεται στήριξη για να πάω πιο γρήγορα, στους παλιούς, καλούς ρυθμούς μου. Το φαγητό το κόψαμε πλέον, όχι ότι πεινάω βέβαια, γιατί πρέπει να ρυθμίσω λίγο το ζάχαρο. Έτσι μας είπαν στο doppler, το κάναμε κι αυτό, που τον είδανε να είμαι αρκετά μεγαλόσωμος και να έχει πάρει κιλά. Περνάω αρκετές ώρες μόνη μιας και ο μπαμπάς λείπει σε δουλειές μακριά μας, για να είναι απερίσπαστος όλο το Δεκέμβριο που θα απολαμβάνουμε το μικρό μας. Χαίρομαι να τον βλέπω κι αυτόν τόσο χαρούμενο όσο είμαι κι εγώ, τόσο ανυπόμονο να γίνει μπαμπάς, μου δίνει δύναμη να ξέρω ότι το παιδί μας είναι καρπός μιας μεγάλης αγάπης. Και μια που είπα αγάπη, τελικά σκέφτομαι πόσο λίγους ανθρώπους αγαπώ πια, πραγματικά, που νοιάζομαι και που θέλω να έχω πλάι μου σε αυτές τις υπέροχες στιγμές (και μέρες) που ζω. Είναι οι φίλοι μου από τα παλιά, τα πολύ παλιά, αλλά και γυναίκες που ξέρω λίγο καιρό αλλά θαυμάζω ως μητέρες. Τις αγάπησα γιατί τις θαύμασα, τόσο απλά. Και μετά η μάνα μου: πότε έγινε τόσο αγαπησιάρα; Τόσο τρυφερή; Τόσο χαδιάρα; Και μόνο που περιμένει να γίνει γιαγιά, έχει μεταμορφωθεί σε ύαινα που προστατεύει με νύχια και με δόντια το παιδί της από κάθε κακοτοπιά. Πάντα έτσι θα ήταν, αλλά τώρα εγώ το αντιλαμβάνομαι περισσότερο. Αρα μάλλον εγώ έχω μεταμορφωθεί τελικά...
Ανακαλύπτω πόσο πολύ μου αρέσει να ετοιμάζω το δωμάτιο του μικρού, όχι επειδή είναι η βασική ασχολία και το χόμπυ μου, αλλά επειδή εκεί μέσα θα περάσουμε πολλές ώρες οι τρεις μας, να τον φροντίζουμε και να τον περιποιούμαστε και θέλω σε αυτό το χώρο να χωρέσει μέσα όλη μας η αγάπη. Να υπάρχει αρμονία, να αποπνέει ηρεμία, να είναι φωτεινός και καθαρός.
Πάω να πλύνω τα κουβερτάκια του...


υ.γ.    ένα ποτάμι σκέψεις ήταν αυτό, με "γαϊδουρινό" τίτλο, τίποτε άλλο!
υ.γ.2  αυτός ο Νοέμβρης θα πετάξει, θα φύγει πατ-κιουτ, είμαι σίγουρη.

Opinions are like assholes*

Διαβάζοντας σήμερα το ποστ της Stelluna εδώ, στο αγαπημένο ΚΟΙΛΙΤΣΑ.COM, συνειδητοποιώ για ακόμη μία φορά πόση σοφία μπορεί να αποκτά μια γυναίκα όταν γίνεται μάνα.
Μαθαίνει να γνωρίζει και να υπερασπίζεται τα όριά της αλλά και τα όρια των άλλων.
Δεν προσφέρει συμβουλές αν δεν της ζητηθούν.
Σέβεται τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνει κάθε μάνα το δικό της παιδί (αρκεί βέβαια ο τρόπος αυτός να μη θίγει την αξιοπρέπεια και την προσωπικότητα οποιασδήποτε άλλης γυναίκας).
Δε "φυτρώνει εκεί που δεν τη σπέρνουν" και με αυτήν την παροιμιώδη φράση πολλές μητέρες αλλά και άτεκνες γυναίκες θα αισθανθούν ότι ταυτίζονται, ότι συχνά έχουν παίξει το ρόλο της δικαστίνας, της εισαγγελέως, της δικηγόρου που υπερασπίζεται στη δίκη του αιώνα, αυτήν που κρίνει τα "πρέπει" και τα "μη" μιας μαμάς.

Η Stelluna τα λέει όλα, καλύτερα από εμένα (μιας και είναι ήδη μάνα) σε μία παράγραφο, σχεδόν συγκινητική:

>>"...Έχω δεσμευτεί ότι θα κρατηθώ όσο πιο μακριά μπορώ απ’ αυτό το παιχνίδι –με αλυσίδες, αν χρειαστεί. Αυτό που, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, παίζουμε οι περισσότερες αφού ζήσουμε έστω και μία μέρα εγκυμοσύνης ή μητρότητας. Το παιχνίδι του «ξέρω εγώ», το παιχνίδι του «δεν το κάνεις καλά», το παιχνίδι του “been there, done that”, το παιχνίδι του «ο δικός μου τρόπος είναι ο σωστός», το παιχνίδι του κουνήματος κεφαλιού, που στο μυαλό μας ισοπεδώνει κάθε διαφορετικότητα, κάθε ιδιαιτερότητα του ζεύγους μαμάς-παιδιού, κάθε σεβασμό στην προσπάθεια του άλλου που, ειλικρινά, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν κάνει, κατά μέσο όρο, περισσότερα λάθη απ’ όσα εμείς..." <<

Πραγματικά μερικές φορές εμείς οι γυναίκες γινόμαστε σχεδόν ανυπόφορες, κρίνοντας άλλες γυναίκες για τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Μου έχει τύχει κι εμένα και ως κριτής αλλά και ως μία ακόμα γυναίκα που κρίνεται από μια άλλη (αρνητικά πάντα εννοείται...). Το αν η κριτική γίνεται κακόβουλα ή όχι, δεν είναι κάτι που έχει σημασία, η ουσία είναι πως τελικά εμείς οι γυναίκες μεταξύ μας θα έπρεπε να δείχνουμε μεγαλύτερη κατανόηση, να υποστηρίζουμε η μία την άλλην, να κάνουμε και λίγο τις πάπιες όταν κάτι μας ενοχλεί στον τρόπο που μεγαλώνει μια άλλη μάνα το παιδί της, να κάνουμε ακόμα και τα στραβά μάτια (πάντα εφόσον δε θιγόμαστε!) σε περιπτώσεις που μια άλλη γυναίκα αρχίζει το δασκαλίκι...

Κλείνω λέγοντας για ακόμα μια φορά πόσο θαυμάζω τις γυναίκες που έχουν τη σοφία και τη δύναμη να βοηθούν άλλες γυναίκες χωρίς συμβουλές, νουθεσίες και απόψεις, που μπορούν αντί να θυμούνται έντονα τις στιγμές που κι εκείνες τα σκάτωσαν, έκαναν λάθη, είπαν αρλούμπες και τελικά αντί να πουν «ξέρω εγώ», ρωτήσαν απλώς «θέλεις να σου κρατήσω το χταπόδι σου για να ντυθείς;»...



*quote by Harry Callahan from "The Dead Pool" (1988) "...opinions are like assholes. Everybody has one...".

Ένα επετειακό ποστ

Σήμερα είναι ένας χρόνος από τη δημιουργία αυτού του blog. 
Από ένα βράδυ που ξεκίνησα με θάρρος (ίσως και λίγο θράσος) και πολλή όρεξη να μοιράζομαι τις σκέψεις μου για οτιδήποτε συνέβαινε ή ήθελα να συμβεί στο μέλλον, τους προβληματισμούς μου για τη μητρότητα, τα άγχη μου για τη γυναικεία φύση σε σχέση με το πως συμπεριφέρεται απέναντι στα παιδιά, στην οικογένεια, στην εργασία, στις φιλίες της, σε όλους τους ρόλους που εκείνη (εγώ) επιλέγει να "παίξει".

Από τη μία αισθάνομαι ότι πέρασε τόσο πολύ γρήγορα, συνέβησαν τόσα καινούργια και όμορφα γεγονότα: η πρώτη επέτειος του γάμου μας, η εγκυμοσύνη μου, το ξεκαθάρισμα στον επαγγελματικό τομέα. Από την άλλη ο χρόνος πέρασε σχεδόν βασανιστικά αργά κάποιους -αρκετούς- μήνες που εκκρεμούσαν τόσες απαντήσεις και τόσα προβλήματα που περίμεναν τη λύση τους.

Διάβαζα πρόσφατα εδώ το ποστ με τίτλο Το Νόημα της Ζωής σε Πέντε Φράσεις, από τη Μαμά Κουκουβάγια και σκεφτόμουνα πόση σημασία τελικά μπορεί να έχει ένας συγκεκριμένος χρόνος στη ζωή ενός ανθρώπου. Ένας χρόνος που ουσιαστικά είναι η αρχή των αλλαγών για το υπόλοιπο της ζωής του, ίσως ο χρόνος που θα θυμάται πιο έντονα από άλλους στο πέρασμα των δεκαετιών, ο χρόνος που από αυτόν θα μάθω να μετράω αντίστροφα για να βρω την ηλικία του πρώτου μας παιδιού, του πρώτου καλοκαιριού χωρίς διακοπές στο νησί μας, του πρώτου φθινοπώρου χωρίς σχέδια ανάπτυξης για τη δουλειά, των πρώτων χριστουγέννων που το δέντρο θα στολιστεί με πολύ μεγάλη χαρά!

Αφιερωμένες λοιπόν από εμένα για όλους εσάς οι πέντε φράσεις που μέσα τους περικλείουν το Νόημα της Ζωής όπως το δανείζομαι από τη Μαμά Κουκουβάγια και με την ευχή να είμαστε όλοι οι άνθρωποι πιο υγιείς συναισθηματικά και πιο ευτυχισμένοι παρόλη τη μιζέρια γύρω μας και τις αντιξοότητες της εποχής που πρέπει να ξεπεράσουμε με υπομονή, επιμονή και θέληση.

Μακάρι να είχα το θάρρος να ζήσω τη ζωή μου όπως ήθελα και όχι όπως μου επέβαλαν.

Μακάρι να μην εργαζόμουν τόσο σκληρά.

Μακάρι να είχα το θάρρος να εκφράσω τα συναισθήματά μου.

Μακάρι να είχα διατηρήσει επαφή με τους φίλους μου.

Μακάρι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να είναι πιο ευτυχισμένος.