Το πρώτο χτύπημα

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που έγραψα τελευταία φορά εδώ.
Δώδεκα μήνες που με έκαναν πιο ώριμη, πιο σοφή και σίγουρα πιο υπομονετική από ποτέ. Κι ας μην ήθελα να γράψω. ϊσως ακριβώς γι' αυτό δεν ήθελα να γράψω. Γιατί ζούσα και συνεχίζω να ζω μια απόλυτα μεταβατική περίοδο στη ζωή μου που κάθε μέρα ανακαλύπτω πτυχές του χαρακτήρα μου που δε γνώριζα και προσπαθώ να τις αποδεχτώ με ψυχραιμία και κατανόηση.
Σήμερα όμως έγινε κάτι αναπάντεχο: κατάλαβα ότι το να είμαι Μαμά, δεν αποτελεί σε καμμία περίπτωση μόνο τον πιο χαρούμενο και ευτυχισμένο ρόλο της ζωής μου.

Ο γιος μας έπεσε και χτύπησε το στόμα του. Το πρόσωπό του γέμισε αίματα, τα χεράκια του το ίδιο και εγώ σε κατάσταση πανικού έτρεχα να τον ξεπλύνω και να τον καθησυχάσω. Στα λεπτά που διήρκεσε όλο αυτό, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι δε μπορούσα να κάνω τίποτα. Αισθανόμουν σχεδόν ανήμπορη, ίσως και ανίκανη να διαχειριστώ την κατάσταση και να μπορέσω να κάνω το σωστό. Ο Μπαμπάς λείπει σε ταξίδι και ήμασταν οι δυο μας. Ο γιος μας ήταν ήρεμος, σχεδόν ψύχραιμος μπορώ να πω, με κοίταζε όλο απορία που εγώ άλλαζα συνεχώς πετσετάκια για να του καθαρίζω το πρόσωπο και εκείνος απλά έβλεπε τα ματωμένα χεράκια του και τα έγλυφε.

Μέχρι να φτάσω στα επείγοντα και να με καθησυχάσει ο παιδοχειρουργός ότι το τραύμα θα κλείσει μόνο του και ότι απλά είναι σε δύσκολο σημείο και γι' αυτό ματώνει συνεχώς, ούτε εγώ κατάλαβα πως έγιναν όλα. Για πότε τον έντυσα, έφυγα από το σπίτι, οδήγησα για μισή ώρα, πάρκαρα, τον πήρα αγκαλιά και μπήκα στο νοσοκομείο. Λες και γίνανε όλα μόνα τους. Τελικά όταν βρισκόμαστε σε μια τέτοια κατάσταση, ο εγκέφαλος παύει να λειτουργεί και κάνουμε ότι χρειάζεται "στον αυτόματο". Δεν εξηγείται αλλιώς πως δε θυμάμαι τίποτα μέχρι τη στιγμή που ακούω τον παιδοχειρουργό να μου λέει "όλα καλά!"

Το πρώτο χτύπημα του γιου (στο τραπέζι), ήταν και το πρώτο δικό μου χτύπημα (στην ψυχή μου). Να είμαι εκεί και να μην είμαι. Να κρατάω αγκαλιά το μικρό μου με μουδιασμένα χέρια, να του τραγουδάω για να τον ηρεμήσω και ταυτόχρονα να μην ακούω τίποτα. Να τον βλέπω ματωμένο και τα μάτια μου να πονάνε. Τελικά αυτό είναι η συνειδητοποίηση της μητρότητας; Η ψυχή σου να "πηγαίνει στην κούλουρη", το αίμα σου να παγώνει και να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου; Ναι, ομολογώ ότι σήμερα αισθάνθηκα ακόμα πιο Μαμά. Με τεράστια ευθύνη, απίστευτη δύναμη  και ψυχραιμία που ούτε εγώ ήξερα ότι είχα. Ο μικρός μου είναι καλά, κοιμάται ήρεμος και χαρούμενος στο κρεββάτι του και εγώ θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί μόνο αυτός μπορεί να με κάνει να θέλω να γίνω η πιο δυνατή Μαμά του κόσμου!

Περαστικά σου αγόρι μου γλυκό.
Ο Μπαμπάς αύριο θα γυρίσει σπίτι μας από το ταξίδι του και θα μας πάρει μια τεράστια αγκαλιά.


υ.γ. συγχωρήστε με για τη μεγάλη απουσία-υπόσχομαι να επανορθώσω.

Μύρισε Χειμώνας

Το πρωινό χουχούλιασμα του Σαββατοκύριακου στο κρεββάτι κάτω από τα παπλώματα, το αναμμένο τζάκι που μας κρατάει την πιο ζεστή παρέα, το μαγείρεμα διαφορετικών αγαπημένων φαγητών, η βουή του αέρα από τις χαραμάδες που δεν έχεις προλάβει  να κλείσεις, οι ζεστές κάλτσες στα πόδια, οι σκούφοι, η κουβερτούλα στον καναπέ, και τόσα άλλα, σηματοδότησαν και φέτος την αρχή του χειμώνα το σαββατοκύριακο που μας πέρασε.

Μύρισε χειμώνας και μέσα από το τελευταίο, χουχουλιάρικο ποστ της yolinas με τίτλο Χειμώνας-you get it, που πάντα με εμπνέει και έτσι μιας και αυτός ο χειμώνας θα είναι ο πιο ξεχωριστός λόγω της γέννησης του μικρού μας σκέφτηκα να καταγράψω λίγες χειμωνιάτικες σκέψεις προτού βρεθώ με το ένα χέρι να θηλάζω και με το άλλο να ψάχνω στο internet πληροφορίες για το θηλασμό (όχι πως δεν το έχω ήδη κάνει, αλλά λέμε τώρα...).

Όταν ξαναβρεθήκαμε με τον Γιώργο (ήμασταν φίλοι ως φοιτητές, χαθήκαμε για κάμποσα χρόνια και τελικά ξαναβρεθήκαμε για να μείνουμε μαζί μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, ποστ πρώτης επετείου εδώ) συμφωνήσαμε ότι τα Χριστούγεννα δε μας πήγαιναν σα γιορτή με όλο το σύστριγγλο που τα συνοδεύει, δώρα, δεντράκια, φωτάκια, κιτς αγαλματίδια στους δρόμους και τις πλατείες, δώρα σε συγγενείς που θα τα αλλάξουν κατά 99% κ.ο.κ.

Και με τη συμφωνία αυτή, βάλαμε στόχο κάθε Χριστούγεννα που θα είμαστε μαζί να κάνουμε δώρο στη σχέση μας ένα υπέροχο ταξίδι στο οποίο θα γιορτάζαμε την αγάπη μας χωρίς φωτάκια, στολισμούς και δωράκια. Είναι αλήθεια ότι τα δύο τελευταία Χριστούγεννα περάσαμε μαγικά στην Ιταλία (ναι, την έχουμε λατρέψει αυτήν τη χώρα) κάνοντας πολλά χιλιόμετρα και βλέποντας μέρη πανέμορφα και γνωρίζοντας ανθρώπους μοναδικούς. Γυρνώντας από το ταξίδι μας πέρυσι, είχαμε πει και οι δύο πόσο πολύ θα θέλαμε του χρόνου τέτοια εποχή να είμαστε γονείς. Το σκέφτομαι τώρα και αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που όχι μόνο η ευχή μας θα πραγματοποιηθεί από μέρα σε μέρα αλλά και που θα αλλάξει  για πάντα τη σχέση μας με τα Χριστούγεννα και τα χειμωνιάτικα οικογενειακά έθιμα που ποτέ δεν αγαπήσαμε προτού μείνουμε μαζί.

Μυρίζει χειμώνας κάθε μέρα και πιο πολύ.

Και περιμένω πως και πως τη μέρα που θα τυλίξω σε μια μικρή κουβερτούλα το μικρό μας, θα τον βάλω στο μάρσιππο του μπαμπά του και θα γυρίσουμε σπίτι μας για να αλλάξουμε μια για πάντα τη σχέση μας με αυτήν την εποχή, με αυτή τη γιορτή και με ότι μέχρι πριν από μερικά χρόνια μας προκαλούσε μάλλον θλίψη παρά χαρά.

Σε ένα μήνα από σήμερα είναι η ΠΗΤ μου αλλά ξέρω ότι το θαυματάκι μας θα έρθει πολύ πιο γρήγορα να μας κάνει έκπληξη με το δικό του μοναδικό τρόπο!

Καλό μας χειμώνα λοιπόν.

Η γλύκα της εγκυμοσύνης

Σκέφτομαι να σβήσω αυτό το blog τις τελευταίες ημέρες, λίγο προτού γιορτάσει τα πρώτα του γενέθλια. Ο λόγος είναι ότι κάποιοι κακοπροαίρετοι, "δήθεν" φίλοι, διαβάζοντας αυτά που γράφω δυσανασχετούν και δημιουργούν προβλήματα εκεί που ουσιαστικά δεν υπάρχουν. Απλά επειδή τους τη σπάει η γνώμη μου, η αλήθεια μου.

Αυτό το πλάσμα όμως που μεγαλώνει μέσα μου, δε με αφήνει να το κάνω. Η γλύκα της προσμονής μας έχει κάνει και τους δύο καλύτερους ανθρώπους. Μαζί με αυτό το blog εξάλλου εκφράστηκε πια και δημοσίως (!) η μεγάλη μου επιθυμία να γίνω μητέρα, να φέρω στον κόσμο έναν άνθρωπο που θα θέλει να γίνει κάθε μέρα και καλύτερος, που δε θα βολευτεί στα δεδομένα του, που δε θα χρωστάει σε κανέναν τις όποιες δάφνες του, που δε θα φτύνει εκεί που πριν λίγο έτρωγε και που πάνω από όλα θα δίνει το καλό παράδειγμα γύρω του όπως ακριβώς και ο πατέρας του, ο πιο έξυπνος, αληθινός και καλοσυνάτος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου.

Αυτό το blog γεννήθηκε μέσα από την έμπνευση που μου έδωσαν γονείς που θαύμασα (και ακόμα θαυμάζω και προσωπικά πλέον, όχι μόνο ανώνυμα) όπως ο babakas (Γιώργος), η (not) just mums  (Γιολίνα), η marquis (Δανάη), η freedula, η ψιλικατζού (Κωνσταντίνα), η γαϊτανάκι (Elisa), η hoolaboola (Έλενα). Γονείς που γνώρισα καλύτερα και που ξεχώρισα για την υπομονή και την ειλικρίνειά τους και που θεωρώ πια Φίλους μου έστω και αν αφορμή για να γνωριστούμε ήταν αυτό εδώ το μικρό εξομολογητήρι μου!

Και φυσικά ο καλός μου, αυτός στον οποίο χρωστάω το θαύμα που υπάρχει μέσα μου και που σε μερικά χρόνια εύχομαι να διαβάζει τα ποστ και να γελάει με τα γραπτά της μαμάς του.

Σας ευχαριστώ όλους εσάς λοιπόν που είστε άνθρωποι με αλήθεια. Από τα βάθη της καρδιάς μου. Και συνεχίζουμε, Εγώ, Εκείνος και το φακόσπυρό μας...

Τη βαρέθηκα (πολύ) την ησυχία τα τελευταία (πολλά) χρόνια...

...έγραψα πριν λίγες μέρες σε απάντηση στον "τοίχο" μου στο fb.

Και μετά διάβασα το πιο συγκινητικό ποστ της blog-ο-φίλης yolinas εδώ και συνειδητοποίησα πόσο άσκοπο είναι να παραπονιόμαστε εμείς οι γυναίκες σχεδόν  για κάθε τί που συνδέεται με τα παιδιά μας: τη συμπεριφορά τους, τον ύπνο τους, το φαγητό τους, το σχολείο τους, τους φίλους τους, τα ενδιαφέροντά τους, και τόσα άλλα που δε χρειάζεται να απαριθμήσω.

Ε ναι τη βαρέθηκα την ησυχία της -συνειδητά- μοναχικής μου ζωής των τελευταίων ετών. Ναι, θέλω να ακούω κλάμματα, φωνές και τρελλά ουρλιαχτά από το παιδί ΜΑΣ και όχι από τα ξένα που -συνήθως- συνοδεύονται και από τη γκρίνια των μανάδων τους. Αυτών που αντίθετα από τη φίλη μου yolina, ίσως δεν πέρασαν το γολγοθά τους προτού φέρουν στον κόσμο το παιδί τους, που δε συνειδητοποιούν όσο συχνά πρέπει πόσο ευλογημένες είναι που έγιναν Μητέρες όταν άλλες γυναίκες δεν το κατάφεραν παρόλες τις προσπάθειες που έκαναν.

Η ησυχία που λείπει από όλες τις μαμαδο-φίλες μου σίγουρα θα ξανακάνει την εμφάνισή της όσο το παιδί ή τα παιδιά τους θα ανεξαρτητοποιούνται και τελικά θα ανοίξουν τα φτερά τους για άλλα μέρη, μακριά από αυτές. Γιατί όμως τόση γκρίνια τελικά; Είμαι παράφρων που ανυπομονώ να γεμίσει το σπίτι μας φωνές και θόρυβο μωρού; Πρέπει να ανησυχώ που κι εγώ έχοντας περάσει όλες τις εξετάσεις με τρομερό άγχος και φόβο για να σιγουρευτούμε ότι το μωράκι μας είναι καλά στην υγεία του, σκέφτομαι διαρκώς πόσο πολύ θέλω να έρθει η μέρα που θα βγούμε παρεούλα και οι τρεις μας από το μαιευτήριο και που η ζωή μας θα αλλάξει εντελώς;

Καμμία γυναίκα δεν πρέπει να γκρινιάζει και να μιζεριάζει με δικαιολογία το ή τα παιδιά της. Το θεωρώ απαράδεκτο να βγαίνουν απωθημένα εκεί που δε σηκώνει καμμία δικαιολογία.

Κυρίες μου κάντε κάτι άλλο, γυμναστείτε, ψωνίστε, τρέξτε. ξεκινήστε μποξ, βγείτε για ένα καφέ με τις φίλες σας, πάρτε το αυτοκίνητο και οδηγήστε μέχρι τη θάλασσα να ξελαμπικάρει το μυαλό σας!

Όμως μη μου λέτε συνέχεια: "θα δεις τώρα που θα γίνεις μανούλα όλα θα αλλάξουν και θα δεις πόσο θα σου λείπει η ησυχία σου" γιατί α) ΤΡΕΛΛΑΙΝΟΜΑΙ και β) για αυτόν ακριβώς το λόγο θέλω παιδί: για να αλλάξουν όλα προς το καλύτερο και να μην έχω ησυχία!

Μια ημέρα που θα τη θυμάμαι για πάντα

10.08.11

με λίγα και αληθινά δάκρυα συγκίνησης στα μάτια
με μία ανεξήγητη απληστία ["θέλω κι άλλο, κι άλλο"]

με την εξέταση β' επιπέδου στην 22η εβδομάδα

με τον πιο ευαίσθητο άντρα δίπλα μου να μου κρατάει το χέρι σφιχτά και να χαμογελά
με τα μάτια καρφωμένα σε μία οθόνη να βλέπω το πιο περίεργο πλάσμα του κόσμου και να μου μοιάζει κιόλας (!)
με σκέψεις που δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα έκανα στη ζωή μου ["μπορεί να νοιάζομαι τόσο για ένα πλάσμα που δεν έχει καν γεννηθεί;"]
με μία απεριόριστη λαχτάρα να ευχαριστήσω το σύντροφο της ζωής μου που μου έδωσε την ευκαιρία να ζήσω αυτήν τη μέρα
με λίγο παραπάνω φόβο από χτες για το αύριο
με αισιοδοξία ότι η ζωή θα γίνει ακόμα πιο όμορφη από εδώ και πέρα κι ας είναι πιο δύσκολη
με την απορία "μα πως οι γυναίκες που ξέρω δε μου είχαν πει τίποτε για αυτά τα συναισθήματα;"
με απόλυτη τήρηση σιωπής κατά τη διάρκεια της εξέτασης, κάτι που δε συνηθίζω...

με τη λαχτάρα να περάσουν και οι υπόλοιπες εβδομάδες όσο γρήγορα πέρασε το πρώτο μισό και να τον αγκαλιάσουμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, πλάι στο πρώτο δέντρο που θα στολίσω μετά από πολλά χρόνια...

Καλό βράδυ μετά από μία ημέρα που θα θυμάμαι για πάντα και με την ευχή όλες οι γυναίκες που θέλουν να γίνουν μητέρες να το καταφέρουν ακόμα και μετά τα 35+.

Καλωσορίζοντας το θερινό ηλιοστάσιο

Και αποχαιρετώντας το πρώτο τρίμηνο της πρώτης μου εγκυμοσύνης.  

Τώρα μπορώ να το ανακοινώσω/φωνάξω/ουρλιάξω;
Είμαι έγκυος στο πρώτο μας παιδί. Και πολύ μα πάρα πολύ χαρούμενη και φυσικά πολύ απορημένη! 
Σκέψεις που πριν μερικές μέρες ούτε που περνούσαν από το μυαλό μου, σήμερα με κάνουν και κοιμάμαι ανήσυχα με έντονα όνειρα και λιγοστό βαθύ ύπνο (σαν εκείνον τον παλιό, καλό ύπνο!)

• Θα είμαι τόσο καλή μαμά όσο θέλω;
• Θα είμαι καλύτερη μαμά από τη δική μου;
• Θα συμφωνούμε στην ανατροφή με τον σύντροφό μου;
• Θα μπορώ να μεγαλώσω το παιδί μας όπως θέλω εγώ και όχι οι γύρω-γύρω;
• Πότε θα καταφέρω να χαλαρώσω ξανά;
• Πως θα καταφέρω να χαλαρώσω ξανά;

 Και άλλες τέτοιες κουτές ερωτήσεις που φυσικά δεν έχουν απάντηση ή κι αν έχουν, αυτή είναι αόριστη, πάντα προς τη θετική και αισιόδοξη πλευρά. Για να μην τρελλαθούμε και τελείως…

Μία ερώτηση όμως σίγουρα μπορώ να την απαντήσω και το οφείλω σε αυτό το νεαρό blog. Πως νοιώθω τελικά που είμαι έγκυος στα 37 και κάτι ψιλά;
Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω θα έκανα κάτι διαφορετικό; Πιθανότατα ναι, θα ήθελα να είμαι 2-3 χρόνια νεότερη ίσως για να έχω την πολυτέλεια να κάνω περισσότερα παιδιά. Για κανέναν άλλο λόγο όμως.
Ανήκω στην κατηγορία εκείνη που σπάνια σκέφτηκε τον εαυτό της μαμά –εκτός από την πολύ νεαρή ηλικία των 19-20 που νόμιζα ότι θα παντρευτώ τον εφηβικό μου «έρωτα» και θα γεράσω μαζί του (jesus!) – γιατί ήξερα ότι έχω τόσα πολλά να ζήσω στη ζωή μου που ένα παιδί και η δημιουργία οικογένειας θα μου τα στερούσαν. Εξάλλου υπήρξα σχετικά ανώριμη ως προς τις επιλογές μου για αρκετά χρόνια, οπότε χαίρομαι διπλά που βρήκα τον σωστό άνθρωπο με τον οποίο ξεκινάμε μαζί την οικογένειά μας μετά την ηλικία ορόσημο των 35 ετών.

Βλέπω γνωστές μου που έχουν μεγαλύτερα παιδιά, γύρω στα 8 με 10 σήμερα, να ξεμωραίνονται στη θέα ενός μωρού, να κάνουν σαν τρελλές με τα μωρά των άλλων, λες και θα ήθελαν τώρα στα 35+ τους να κάνουν ένα ακόμα μωρό, αλλά όταν τις ρωτάς, σε κοιτάνε με το βλέμμα «σκοτώνω άνθρωπο» και σου απαντάνε κάτι τύπου «και να περάσω όλα αυτά που πέρασα με τις αυπνίες, τις αρρώστιες και τα ξενύχτια ;;; Τρελλάθηκες;;;»
Και αναρωτιέμαι: δηλαδή όλες εμείς (και είμαστε πλέον περισσότερες!) που το κάνουμε, είμαστε τρελλές;
Ξέρω πως η απάντηση στη ρητορική ερώτηση έχει να κάνει με τόσα πολλά πιο σύνθετα όπως τις όποιες προσωπικές μας επιλογές, θυσίες άλλες στο βωμό της καριέρας άλλες στο βωμό της εργένικης ζωής, έναν υπέρμετρο εγωισμό να είσαι πάντα το #1, επιλογές λάθος συντρόφων, άτυχες στιγμές , κακές επιρροές και τόσα άλλα που μόνο σε έναν απολογισμό μπορεί κάποιος να τα δει καθαρά και να τα αξιολογήσει με σοβαρότητα.
Όταν έχεις κάνει το πρώτο σου παιδί στα 26 με 28 και το δεύτερο στα 30 με 32, κάτι μου λέει ότι στα 35+ αισθάνεσαι ότι έχεις ανέβει το πιο ψηλό βουνό του κόσμου ήδη και δεν έχεις καμμία όρεξη να σε βάλουν να διασχίσεις και το φαρδύτερο ποτάμι! Σωστά; Άσε που όταν έχεις ήδη αποκτήσει τα παιδιά σου πιο νέα, μετά αισθάνεσαι «μεγάλη» για να το ξανακάνεις! Υπάρχουν βέβαια πάντα και οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Επειδή όμως δε θέλω να σοβαρέψω το σημερινο ποστ, θέλω απλά να μοιραστώ την απέραντη χαρά μου, που δε μπόρεσα εδώ και περίπου τρεις μήνες μέχρι δηλαδή να περάσει το κρίσιμο πρώτο τρίμηνο, για την εγκυμοσύνη μου και τον ερχομό του μικρού Α. στη ζωή μας λίγο πριν τα Χριστούγεννα!

Έρχεται την πιο κατάλληλη στιγμή, αυτό το ξέρω με απόλυτη βεβαιότητα πια.
Καλό μας καλοκαίρι στο τελείωμα της μεγαλύτερης Ημέρας του χρόνου.

Τώρα που μπαίνει η Άνοιξη

Μόλις το διάβασα εδώ.
Και μου άρεσε πολύ. Γιατί κάτι παρόμοιo σκεφτόμουνα χτες οδηγώντας στην αττική οδό, με το "όλα τα σ'αγαπώ" του σφακιανάκη στη διαπασών (o.k. είμαι φαν, αλλά δε μου το είχα χτες για τόση καψούρα) και τέρμα το γκάζι μιας και η μεσημεριανή ώρα με λιγοστά αυτοκίνητα στο δρόμο, το επέτρεπε.
Σκεφτόμουν ότι θέλω να γεράσουμε μαζί. Να τον αγαπώ με την ίδια ένταση που τον αγαπώ και σήμερα, να τον κοιτάζω και να χαμογελάω όπως πριν λίγες μέρες που παίζαμε με τα σκυλιά μας στο σπίτι. Να του τα χώνω με την ίδια ένταση (καλά ας είναι και λιγότερη αυτή) που του τα χώνω όταν με νευριάζει που είναι τόσο zen και τα παίρνει όλα τόσο πιο ψύχραιμα από εμένα. Να νιώθω το ίδιο ευγνώμων που μπήκε στη ζωή μου και την άλλαξε 180 μοίρες.

Δε θέλω να σιροπιάσω περισσότερο, αλλά τον τελευταίο καιρό με απασχολεί πολύ το γεγονός ότι οι περισσότεροι φίλοι μας είναι βολεμένοι στην κοινή ζωή τους και δε δείχνουν σημάδια επικοινωνίας ή ενδιαφέροντος μεταξύ τους. Δε μιλάνε, δεν κοιτάζονται, αλλά το σημαντικότερο (για μένα) δεν ακουμπά ο ένας τον άλλον.
Για μένα πάντα η αφή και η όσφρηση ήταν το α και το ω σε οποιαδήποτε intimate σχέση: αν στο άγγιγμα του άλλου ή στο άρωμά του δεν αντιδρούσα καλά, δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσει το πράγμα. Ε, κάπως έτσι και τώρα όταν βλέπω ζευγάρια γύρω μου, αντιλαμβάνομαι ότι ούτε να μυριστούν μα ούτε και να αγγίξουν αμφότερους θέλουν! Και σκέφτομαι: λες κι εμείς να γίνουμε έτσι κάποτε; Μετά από 2 δεύτερα βέβαια, μου φεύγει τελείως η σκέψη από το μυαλό, ούτε για πλάκα δε θέλω να το σκέφτομαι. Καν!

Και γιατί τα γράφω όλα αυτά όταν υπάρχουν τόσα προβλήματα γύρω μας, τόσες υποχρεώσεις, τόσες ευθύνες που εγώ κάθομαι να ασχολούμαι με "τέτοια", με αποτέλεσμα να φαίνομαι τουλάχιστον γραφική; Γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι αν όλοι μας έχουμε κάποιον/αν πλάι μας να τον/την αγαπάμε αληθινά, να σκεφτόμαστε το κοινό μας καλό, να κάνουμε κοινά όνειρα και να πιστεύουμε ο ένας στον/ στην άλλον/ ην, τότε μόνο είμαστε ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι άνθρωποι.

"...όλα τα σ'αγαπώ που ακούστηκαν στη γη αξίζεις και πιστεύω πως για σένα τα'χουν πει".
Έτσι με ανοιξιάτικη καψούρα σας εύχομαι μια χαρωπή Πρωταπριλιά!
Καλή μας άνοιξη λοιπόν.

Παρεϊστικα!

Χθες βράδυ περάσαμε υπέροχα.
Όταν έχεις καιρό να βγεις με ένα ζευγάρι που "ταιριάζεις", το εκτιμάς ακόμα περισσότερο και σου μένει μια γλυκιά γεύση όταν πέφτεις στο κρεββάτι, άσε που βλέπεις και πιο όμορφα όνειρα. Το επόμενο πρωινό, περιμένεις πως και πως να ξαναβρεθείς πάλι μαζί τους, σκέφτεσαι ότι μπορεί να μην αναλύσατε κανένα σπουδαίο γεγονός, να μη βρήκατε τη λύση στα όποια προβλήματά σας, αλλά όλη η ατμόσφαιρα της χαράς, του γέλιου και του κεφιού είναι ό,τι πιο ξεχωριστό μπορούσε να σου συμβεί.

Συνειδητοποιώ πως σημασία δεν έχει η ποσότητα -πόσο συχνά βλέπεις κάποιους φίλους- αλλά η ποιότητα της επαφής, της σχέσης που αισθάνεσαι ότι δημιουργείς μαζί τους, μιας σχέσης που δε σταματά να εξελίσσεται αν θες να την εξελίσσεις φυσικά και που σου δίνει μια αισιοδοξία για το ότι υπάρχουν άνθρωποι που ΔΕ ζουν μονάχοι και που θες να ζεις και να μοιράζεσαι μαζί τους.

Οι φίλοι μας, αυτοί οι 2-3, για άλλους 5-6 και για τους λιγότερο προνομιούχους ένας, είναι αυτοί που μας κάνουν να χαμογελάμε, να αισθανόμαστε όμορφα και ανέμελα και -το κυριότερο- να μας αποδέχονται όπως είμαστε, τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο. Και φυσικά να ισχύει και το ανάποδο!

Μια τέτοια βραδιά ζήσαμε κι εμείς χτες βράδυ και πολύ τη χαρήκαμε.
Νομίζω ότι στους δύσκολους καιρούς που περνάμε δεν υπάρχει τίποτε πιο σπουδαίο από το να περνάμε καλά με καλούς, πραγματικούς φίλους.

Ε+Ι πολλά, πολλά ευχαριστώ για μια τέλεια έξοδο!
Αφιερωμένο...




Καλή σαρακοστή από καρδιάς σε όλους.

Εγώ, Αυτός και τα Μυστήρια

Το σημερινό ποστ είναι εμπνευσμένο από -τι άλλο- τη ζωή (και συγκεκριμένα τη σημερινή μέρα) και τρία από τα αγαπημένα μου blogs συν ένα άρθρο, στα οποία "έπεσα" πάνω ανοίγοντας την οθόνη μου για να χαλαρώσω (Σάββατο γαρ και μετά από 2 ώρες ποδηλασίας!).

Η σημερινή λοιπόν μέρα είχε απ' όλα: πρωινό ξύπνημα νωρίς λόγω κακού ύπνου (είδαμε το βαρύτατο BIUTIFUL χτες βράδυ), βόλτα σκυλιών σε συνδυασμό με ψώνια λαϊκής, late-breakfast by husband μετά από mini-τσακωμό (από εκεί εμπνευσμένος και ο τίτλος του ποστ) και εκτόνωση ποδηλατώντας (!) μετά συζύγου στην παραλία. Όλα αυτά θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν μία ενδιαφέρουσα και όμορφη μέρα. Αλλά υπάρχουν και τα απρόοπτα που τελικά σου δίνουν την έμπνευση να γράψεις ένα διαφορετικό ποστ!

Δεν είμαι άνθρωπος της δράσης, αυτό το ξέρουν μέχρι και οι πέτρες, ούτε της φύσης ιδιαίτερα (αν και λατρεύω να είμαι κοντά στη θάλασσα και στο όποιο υδάτινο στοιχείο), αγαπώ το cocconing (να κλείνομαι για ώωωωρες στο σπίτι, ελληνιστή) και μισώ το κρύο μετά βδελυγμίας. Οι παραπάνω λόγοι λοιπόν με έκαναν να μην ακολουθήσω τον σύζυγο στα όρη και στα βουνά που ήθελε (πολύ η αλήθεια είναι) να πάει για να ξεσκάσει κάνοντας 4x4.

Δε συνηθίζω να έχω ενοχές. Το εννοώ. Τις θεωρώ εντελώς μη απαραίτητες στη ζωή μου και στη ζωή αυτών που αγαπώ (για αυτό το λόγο δεν τις δημιουργώ κιόλας!). Γράφοντας τώρα αυτό το ποστ, νοιώθω μία μοναξιά, δημιουργική μεν, μοναξιά δε που δεν είμαι πλάι στον άντρα που αγαπώ, Σαββατιάτικο. Δε φταίει ο mini-τσακωμός, αυτά είναι το αλατοπίπερο σε όλες τις σχέσεις. Η ουσία είναι το ΕΓΩ.

Και πέφτω πάνω στο πρώτο και "φρέσκο" ανάγνωσμα-επιρροή του σημερινού ποστ από τη blog-ο-φίλη Μαριάννα που γράφει υπέροχα (θα το βρείτε εδώ) με τίτλο "Εγώ;". Και αναρωτιέμαι διαβάζοντας τις ίδιες προτάσεις: "Το Εμείς είναι δυνατότερο του Εγώ"; "Μήπως σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου"; "Εγώ ή ο Άλλος"; Και συνεχίζοντας να περιδιαβαίνω το διαδίκτυο, βλέπω και την τελευταία εκπομπή της Ολίβια (http://www.eimaimama.tv/eimaimama-11.html) με τίτλο "Μαμά Μόνη" και με πιάνει ένα παράπονο που εγώ δεν είμαι μόνη, είμαι με τον άντρα που λατρεύω, αλλά επέλεξα να μείνω μόνη σήμερα και όχι πλάι του, ενώ μου το ζήτησε. Ενοχές; Όχι. Απορία; Μεγάλη...

Γιατί ο άντρας μου ήθελε σήμερα να ζήσει με πάθος κι εγώ δεν τον ακολούθησα. Επέλεξα την παθητική ζωή κατά το αγαπημένο, σημερινό ποστ στο myorama ; Δεν αισθάνομαι έτσι ακριβώς. Πιστεύω πως όλες μας (και όλοι) δικαιούνται να επιλέγουν το ΠΩΣ θα ζήσουν, το κάθε λεπτό, την κάθε ημέρα, την κάθε στιγμή. Και αναφαίρετο δικαίωμα είναι να περνάς το χρόνο σου όπως πιστεύεις ότι είναι καλύτερο χωρίς ποτέ να θίγεις αυτόν που αγαπάς, χωρίς να τον πληγώνεις. Να μην κάνεις στον άλλον ότι δε θα ήθελες να σου κάνει. Αυτή είναι η φιλοσοφία μου. Γιατί, εν τέλει, "στη ζωή όλα εξαρτώνται απ΄ το αν θ' αποφασίσεις να "πέσεις" ή αν θ' αφήσεις να σε ρίξουν" (από έτερο αγαπημένο blog που αξίζει να διαβάσετε).

Καλό βράδυ να έχετε μόνες (μόνοι) ή μη.

αγάπη είναι...

Ρεβεκκα (8 χρονων)- " Οταν η γιαγια μου ποναει και δεν μπορει να σκυψει για να βαψει τα νυχια των ποδιων της, ο παππους μου της τα βαφει παρ'ολο που τον πονανε κι εκεινον τα χερια του. Αυτο ειναι αγαπη"

Βασιλης (4 χρονων)- " Οταν καποιος σε αγαπαει ο τροπος που λεει το ονομα σου ακουγεται διαφορετικος. Ξερεις οτι το ονομα σου ειναι ασφαλες στο στομα του"


Καρλος (5χρονων)-" Οταν το κοριτσι φοραει το αρωμα του κι το αγορι φοραει το aftershave του και βγαινουν βολτα και μυριζονται."


Χρυση (6 χρονων)-"Αγαπη ειναι οταν βγαινεις εξω να φας και δινεις σε καποιον τις πιο πολλες απο τις πατατες τηγανιτες σου, χωρις να τον κανεις να σου δωσει για ανταλλαγμα τις δικες του."

Κατερινα (4 χρονων)- "Αγαπη ειναι αυτο που σε κανει να χαμογελασεις οταν νιωθεις κουρασμενος."

Ντανυ (7 χρονων)-"Αγαπη ειναι οταν η μαμα μου φτιαχνει καφε για τον μπαμπα μου και τον δοκιμαζει πριν του τον δωσει για να βεβαιωθει οτι ειναι καλος.

Αιμιλια (8 χρονων)-" Αγαπη ειναι οταν συνεχεια φιλιεσαι. Μετα οταν κουραστεις να φιλιεσαι, ακομα θες να ειστε μαζι και ολο μιλας πιο πολυ."


Μαρκος (6 χρονων)-"Αγαπη ειναι οταν η μαμα βλεπει τον μπαμπα στην τουαλετα και δεν το βρισκει αηδιαστικο"

Καρεν (8 χρονων)-" Οταν αγαπας καπιον τα βλεφαρα σου πανε πανω κατω και μικρα αστερακια βγαινουν απο παντου."

Ελενα (5 χρονων)-" Αγαπη ειναι οταν η μαμα δινει στο μπαμπα το καλυτερο κομματι κοτοπουλο"

Μπομπυ (7 χρονων)-" Αγαπη ειναι αυτο που υπαρχει μαζι σου στο δωματιο την ημερα των χριστουγεννων οταν σταματησεις να ανοιγεις τα δωρα και προσεκτικα ακουσεις..."




...φράσεις παιδιών από το αγαπημένο -από σήμερα- blog childit






Πόσο αληθινά είναι τα λόγια των μικρών παιδιών.
Ψυχές καθαρές. Μυαλά ανοιχτά. Σκέψεις πολύχρωμες. Καρδιές αγνές.

Αγάπη είναι Τ Α   Π Α Ν Τ Α αρκεί να αισθανόμαστε παιδιά
στην ψυχή, στο μυαλό, στη σκέψη και στην καρδιά.