Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

5 - 10 - 15 - 20 - 25 ...Φτου και βγαίνω!

-- για πάντα
Οι πόνοι ξεκίνησαν λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Κάπου εκεί κοντά στο τρίποντο του Διαμαντίδη που ο μπαμπάς σου φώναξε όλο περηφάνεια. Κι εγώ νόμιζα ότι απλά κουνήθηκες λίγο πιο έντονα και πιο χαμηλά.
Λίγα λεπτά αργότερα πήγαμε για ύπνο. Ή μάλλον πιο σωστά, άλλος πήγε για ύπνο, εγώ πηγαινοερχόμουν μέσα στο σπίτι από κουζίνα σε σαλόνι και πάλι πίσω και από υπνοδωμάτιο σε μπάνιο και repetition! Και να επιμένω ότι "αποκλείεται, δε γεννάμε σήμερα, είναι πολύ νωρίς ακόμα, δεν είμαστε έτοιμοι" κλπ. κλπ. για να ξεχαστώ και να ηρεμήσω. Μέχρι και πράσινο τσάι έφτιαξα (θεός φυλάξοι και δεν "το'χω" καθόλου το σπορ της υγιεινής διατροφής) για να ηρεμήσει η κοιλιά μου (!!!) μιας και νόμιζα ότι έχω ΚΑΙ κοιλόπονο.

Λίγο μετά τις 3 το πρωί, με πήρε για μερικά λεπτά ένας ελαφρύς ύπνος, ίσα για να με πείσει ότι έχω δίκιο, είναι όντως νωρίς να έρθεις στον κόσμο, δεν είναι η μέρα της Αγίας Αικατερίνης η μέρα που θα γεννηθείς... Δεν το είχα "κανονίσει" έτσι, κάτι σε Αγίου Αντρέα μου έκανε πιο ταιριαστό, άντε και σε Αγίου Νικολάου ίσως, αλλά Αγίας Αικατερίνης, με τίποτε, πολύ νωρίς δεν έχω προλάβει να ετοιμάσω και την τσάντα για το μαιευτήριο.

Με τέτοιες σκέψεις λοιπόν, εντελώς απλοϊκές και χωρίς ίχνος άγχους, βιασύνης, ανυπομονησίας, επιμονής ή οτιδήποτε αρνητικό θα μπορούσε να μας χαλάσει τη μέρα, γύρω στις 5 παρά αποφάσισα ότι πρέπει να ξυπνήσω τον ανύποπτο πατέρα to-be, οι πόνοι ήταν αφόρητοι πλέον, μπορεί να μην είχα ιδέα από πόνους/ διαστολές/ άνοιγμα τραχήλου κλπ. μιας και θα γεννούσα το πρώτο μου παιδί, αλλά πονούσα φρικτά και μόνο μπαίνοντας στο μαιευτήριο θα ηρεμούσα, γεννούσα-δε γεννούσα, ήθελα μόνο να σταματήσω να πονάω τόσο πολύ.

"Αγάπη μου φτιάξε 2 espresso, βάλε τα πράγματα του μωρού στην τσάντα και ντύσου. Γεννάμε!" ενώ κοιμόταν μην έχοντας ιδέα τι είχα περάσει όλο το βράδυ, μιας και -η αλήθεια είναι- ότι ο ξενύχτης της οικογένειας πάντα ήμουν εγώ οπότε φυσικό ήταν να έχω αυπνίες ειδικά ως έγκυος.

Μέσα σε λίγα λεπτά, "έσπασαν και τα νερά" και ήρθε και έδεσε το γλυκό. Εκεί ομολογώ ότι πανικοβλήθηκα, θυμήθηκα κάτι όνειρα που έβλεπα έφηβη να πέφτω από πολύ ψηλά στο κενό, μία μέρα σε ένα σούπερμάρκετ μικρή, 8 ετών περίπου, που έχασα τη μαμά μου και ούρλιαζα για να τη βρω, ένα πρωινό μάθημα κολύμβησης στο οποίο ένα ηλίθιο δεκάχρονο κοριτσάκι με βούλιαξε με πατητή στην άπατη μεριά της πισίνας και από τότε έχω τρελλή φοβία με το βάθος στη θάλασσα, και άλλα τέτοια τρομακτικά που δε θέλω εδώ και πολλά χρόνια να ανασύρω στο συνειδητό γιατί μου χαλάνε τη διάθεση. Ναι τόσο πολύ πανικοβλήθηκα για το άγνωστο που μας περίμενε σε λίγες ώρες από εκείνο το ξημέρωμα της 25ης Νοεμβρίου, ανήμερα της Αγίας Αικατερίνης.

Φτάσαμε στο μαιευτήριο στις 7 το πρωί περίπου με πόνους που δεν αντέχονταν πλέον, αλλά με φοβερή ψυχραιμία και των δυο μας. Μέσα σε μία μόνο ώρα, είχαμε μπει στο χώρο του τοκετού, είχε γίνει η επισκληρίδιος, ο Γιώργος είχε ντυθεί με στολή Μαίας (!) και γελούσαμε με το μαιευτήρα, τη μαία και τον άντρα μου, λες και είχαμε πάει για πρωινό μετά από ξενύχτι πρωτοχρονιάς στα μπουζούκια.

Οι συσπάσεις έγιναν πιο συχνές, ο γιος μας ήταν ιδιαίτερα βιαστικός και πλέον κι εγώ η ίδια, έσπρωχνα με τεράστια δύναμη, ο Γιώργος φώναζε όσο πιο ψύχραιμα μπορούσε, όλοι μέσα στο δωμάτιο ήταν εξαιρετικοί στο να με κάνουν να αισθάνομαι δυνατή και έτοιμη να φέρω στον κόσμο τον γιο μας. Στις 9.10 π.μ. τον αντικρύσαμε για πρώτη φορά και από εκείνη την ημέρα μόνο σε εκείνον βρίσκεται το μυαλό μας και η σκέψη μας. Ένα παιδάκι που βιάστηκε να μας γνωρίσει, ή μήπως βιαζόμουν εγώ τελικά;

Όπως και να'χει, χρωστάω ένα τεράστιο ευχαριστώ στον άντρα της ζωής μου γιατί αν δεν ήταν αυτός τίποτε από όλα αυτά δε θα είχε γίνει, τον υπέροχο φυσιολογικό τοκετό τον χρωστάω σε αυτόν (και στον μαιευτήρα μου φυσικά που με απέτρεψε από την καισαρική) αλλά και το ότι δεν κατέρευσα όταν αντίκρυσα το μωρό μας στη ΜΕΝΝ διασωληνωμένο για λίγες μέρες.

Μήπως τελικά είναι αυτές οι σπάνιες στιγμές που ενώνουν τα ζευγάρια, που μας θυμίζουν γιατί ερωτευτήκαμε δυνατά το σύντροφό μας και γιατί συνεχίζουμε να τον αγαπάμε με τόση ένταση και αφοσίωση;
Mετά από αυτήν τη μοναδική εμπειρία της γέννησης, ανακάλυψα την ουσία της δημιουργίας οικογένειας: είναι η δύναμη που γεννιέται από την αγάπη δύο ανθρώπων, αυτή που τους ενώνει στα δύσκολα και φαινομενικά ακατόρθωτα και φυσικά αυτή που στη συνέχεια μοιράζεται αρμονικά και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας που θα δημιουργήσουν.

Καλώς όρισες Φίλιππε-Εμμανουήλ στη ζωή μας!

most pop