Ποιες μεγαλώνουν τα παιδιά ΣΑΣ;

Ακόμα είμαι ταραγμένη παρόλο που έχει περάσει μία ώρα.
Μα να μου κλείσει το τηλέφωνο;
Την πληρώνουν ώστε να τους κρατάει και το παιδί;
Αν ΔΕΝ είχαν τοποθετήσει ΚΑΙ κάμερα τι θα έκανε δηλαδή η αγενέστατη; Θα το σάπιζε στο ξύλο;
Νεύρα, νεύρα, νεύρα.

Μου τσάκισε το νευρικό μου σύστημα μια νταντά (ο Θεός να την κάνει, απλά μάλλον από ανάγκη -όπως τόσες - από καθαρίστρια, φόρεσε ένα καλύτερο φορεματάκι και ένα ψεύτικο χαμόγελο και αναβαθμίστηκε σε νταντά, έτσι από μόνη της!) από αυτές τις αγενέστατες, τις ξιπασμένες, τις αντε-και-στο-διάολο Ελληνίδες που βρίζουν τις αλλοδαπές που τους παίρνουν τις δουλειές και τους άντρες τους. Αυτές που συνήθως είναι μέσα στα νεύρα πριν μπούνε στα σπίτια σας, αυτές με τη δήθεν καλοσύνη μόνο μπροστά στον εργοδότη τους και την ευγένεια του κώλου όταν φοβούνται μη χάσουν το μεροκάματο.

Αλήθεια σας λέω, τις σιχαίνομαι αυτές τις γυναίκες.
Γιατί μεγαλώνουν παιδιά. Παιδιά άλλων, κάποιων γυναικών που επιλέγουν να δίνουν όλο τους το μισθό σχεδόν σε αυτές απλά για να μη μένουν κλεισμένες με ένα παιδί όλη μέρα σπίτι και για να λένε ότι έχουν και κοινωνική ζωή (my ass!).

Κυρίες μου Ξ-Υ-Π-Ν-Η-Σ-Τ-Ε !

μήπως θα ήταν καλύτερα
αν το παιδί σας μεγάλωνε
με μια κατσίκα;;;

Αν οι άντρες σας δεν έχουν τη νοημοσύνη να καταλάβουν ότι η γυναίκα που μεγαλώνει το παιδί σας είναι ο σατανάς μεταμορφωμένος, εσείς τουλάχιστον οφείλετε να την περάσετε από τις πιο τρομερές δοκιμασίες προτού της εμπιστευτείτε το παιδί σας. Εμένα σήμερα η νταντά καλών μας φίλων, που ήξερε και ποια είμαι, μου έκλεισε το τηλέφωνο κατάμουτρα αφού πρώτα μου είπε "ποια είστε εσείς να με επικρίνετε;", επειδή τόλμησα να τη ρωτήσω γιατί δε μίλησε ευγενικά σε μια κοπέλα που έστειλα στο σπίτι τους να αφήσει κάτι αλλά σχεδόν τη διαολόστειλε από το κουδούνι της κάτω εξώπορτας λέγοντας της να μην ανέβει στο σπίτι και να αφήσει ότι έχει στο ασανσέρ. Και μη μου πείτε φοβόταν για κλέφτη και άλλα τέτοια γλαφυρά, γιατί την είχε ειδοποιήσει ο εργοδότης της (όχι εγώ) 2 λεπτά πριν!

Δώσατε "θάρρος στο χωριάτη" και φοβάμαι ότι σε πολλές από εσάς, έχει ήδη "ανέβει στο κρεβάτι" και δεν έχετε πάρει πρέφα επειδή μπροστά σας ή στην κάμερα (που φυσικά και ξέρουν που βρίσκεται με τόσα χρόνια πείρας!) το παίζουν ήρεμες και γλυκές με το παιδί σας. Για βάλτε κάποιον φίλο σας να τηλεφωνήσει σπίτι... Να πάει από εκεί απροειδοποίητα να αφήσει κάτι για εσάς... Να της μιλήσει ένας δικός σας άνθρωπος μεν, ξένος προς εκείνη δε... Να δούμε, τι άνθρωπος είναι, πόση ειλικρινή ευγένεια διαθέτει, πόσο αληθινό είναι το χαμόγελό της;

Δεν το παίζω έξυπνη επειδή είμαι από τις -πολύ- τυχερές που έχουν την πιο καλοσυνάτη νταντά (βασικά είναι αυτή που μεγάλωσε κι εμένα (!) αλλά επειδή βλέπω γύρω μου φοβισμένα, αντικοινωνικά παιδάκια, βρέφη που δε μπορούν να κοιτάξουν κανέναν στα μάτια, τρομαγμένα, κάποιες φορές υστερικά και άλλες απρόσιτα, και αναρωτιέμαι:
Ποιος φταίει;