Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

ο Μπαμπάκ(ι)ας

Πέρασαν λοιπόν σχεδόν τρεις μήνες. Και τι μήνες... Εντελώς διαφορετικοί απ' ότι περιμέναμε, με ένα μωρό εντελώς διαφορετικό από όλα όσα έχουμε δει. Όλοι οι νέοι γονείς το ίδιο δε λένε; Ε, κι εμείς τελικά δεν αποτελούμε εξαίρεση.
Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας τη σχέση του γιου μας με τον μπαμπά του. Αυτήν τη μοναδική σχέση μεταξύ δύο αρσενικών (!) που η χημεία τους είναι ασύλληπτη, οι κώδικες επικοινωνίας τους μοναδικοί και τα βλέμματα που ανταλάσσουν όλο μηνύματα. Πραγματικά ο γιος μας είναι τρελλαμένος με τον μπαμπά του: το πρωί που ξυπνάει, τον ψάχνει με το βλέμμα, αν δε ακούσει τη φωνή του, τραντάζεται ολόκληρος, γελάει και φωνάζει όλο χαρά. Στο μπάνιο του (ο μπαμπάς τρελλαίνεται να τον μπανιαρίζει οπότε τους το έχω αφήσει αυτό το τελετουργικό για το bonding part τους)  ο μπαμπάς τραγουδάει και ο μικρός προσπαθεί να κάνει δεύτερη φωνή! Ω, ναι και δεν είναι ούτε τριών μηνών ακόμα. Στην αλλαξιέρα περνάνε χρόνο συζητώντας για το jeep-ing και τις εκδρομές που θα κάνουν μαζί στα βουνά όταν θα μεγαλώσει, για τα ταξιδάκια που θα κάνουν για ski, για τα καλοκαίρια που θα του μάθει να κολυμπάει. Μιλάμε για πολύ συζήτηση. Εγώ πάλι -τρελαμμένη μάνα και καψούρα σύζυγος- μένω να τους χαζεύω και γουστάρω τρελλά για αυτή τη σχέση που πάει να δημιουργηθεί. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί αυτή η σχέση, πολλοί λένε ότι τα αγόρια έχουν σχέση αντιπαλότητας με το μπαμπά τους, άλλοι πάλι ότι τα αγόρια "ερωτεύονται" τη μαμά τους μεγαλώνοντας, ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι μέχρι και οιδιπόδειο δημιουργείται ανάμεσα σε μάνα και γιο. Εγώ ξέρω ότι κάθε σχέση είναι μοναδική και κάθε άνθρωπος ξεχωριστός και αυτό που βλέπω να μοιράζονται μέσα σε τόσο σύντομο διάστημα τα δύο αγόρια μου, είναι εντελώς μαγικό.
Το παραδέχομαι: ο γιος μας είναι τρελλός μπαμπάκιας.
Κι εγώ στη θέση του, ακριβώς έτσι θα ήμουν με τέτοιον μπαμπά.

most pop