Μύρισε Χειμώνας

Το πρωινό χουχούλιασμα του Σαββατοκύριακου στο κρεββάτι κάτω από τα παπλώματα, το αναμμένο τζάκι που μας κρατάει την πιο ζεστή παρέα, το μαγείρεμα διαφορετικών αγαπημένων φαγητών, η βουή του αέρα από τις χαραμάδες που δεν έχεις προλάβει  να κλείσεις, οι ζεστές κάλτσες στα πόδια, οι σκούφοι, η κουβερτούλα στον καναπέ, και τόσα άλλα, σηματοδότησαν και φέτος την αρχή του χειμώνα το σαββατοκύριακο που μας πέρασε.

Μύρισε χειμώνας και μέσα από το τελευταίο, χουχουλιάρικο ποστ της yolinas με τίτλο Χειμώνας-you get it, που πάντα με εμπνέει και έτσι μιας και αυτός ο χειμώνας θα είναι ο πιο ξεχωριστός λόγω της γέννησης του μικρού μας σκέφτηκα να καταγράψω λίγες χειμωνιάτικες σκέψεις προτού βρεθώ με το ένα χέρι να θηλάζω και με το άλλο να ψάχνω στο internet πληροφορίες για το θηλασμό (όχι πως δεν το έχω ήδη κάνει, αλλά λέμε τώρα...).

Όταν ξαναβρεθήκαμε με τον Γιώργο (ήμασταν φίλοι ως φοιτητές, χαθήκαμε για κάμποσα χρόνια και τελικά ξαναβρεθήκαμε για να μείνουμε μαζί μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, ποστ πρώτης επετείου εδώ) συμφωνήσαμε ότι τα Χριστούγεννα δε μας πήγαιναν σα γιορτή με όλο το σύστριγγλο που τα συνοδεύει, δώρα, δεντράκια, φωτάκια, κιτς αγαλματίδια στους δρόμους και τις πλατείες, δώρα σε συγγενείς που θα τα αλλάξουν κατά 99% κ.ο.κ.

Και με τη συμφωνία αυτή, βάλαμε στόχο κάθε Χριστούγεννα που θα είμαστε μαζί να κάνουμε δώρο στη σχέση μας ένα υπέροχο ταξίδι στο οποίο θα γιορτάζαμε την αγάπη μας χωρίς φωτάκια, στολισμούς και δωράκια. Είναι αλήθεια ότι τα δύο τελευταία Χριστούγεννα περάσαμε μαγικά στην Ιταλία (ναι, την έχουμε λατρέψει αυτήν τη χώρα) κάνοντας πολλά χιλιόμετρα και βλέποντας μέρη πανέμορφα και γνωρίζοντας ανθρώπους μοναδικούς. Γυρνώντας από το ταξίδι μας πέρυσι, είχαμε πει και οι δύο πόσο πολύ θα θέλαμε του χρόνου τέτοια εποχή να είμαστε γονείς. Το σκέφτομαι τώρα και αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που όχι μόνο η ευχή μας θα πραγματοποιηθεί από μέρα σε μέρα αλλά και που θα αλλάξει  για πάντα τη σχέση μας με τα Χριστούγεννα και τα χειμωνιάτικα οικογενειακά έθιμα που ποτέ δεν αγαπήσαμε προτού μείνουμε μαζί.

Μυρίζει χειμώνας κάθε μέρα και πιο πολύ.

Και περιμένω πως και πως τη μέρα που θα τυλίξω σε μια μικρή κουβερτούλα το μικρό μας, θα τον βάλω στο μάρσιππο του μπαμπά του και θα γυρίσουμε σπίτι μας για να αλλάξουμε μια για πάντα τη σχέση μας με αυτήν την εποχή, με αυτή τη γιορτή και με ότι μέχρι πριν από μερικά χρόνια μας προκαλούσε μάλλον θλίψη παρά χαρά.

Σε ένα μήνα από σήμερα είναι η ΠΗΤ μου αλλά ξέρω ότι το θαυματάκι μας θα έρθει πολύ πιο γρήγορα να μας κάνει έκπληξη με το δικό του μοναδικό τρόπο!

Καλό μας χειμώνα λοιπόν.

Πόσο μου φτιάχνουν τη νύχτα

...μερικές γυναίκες που γράφουν τόσο εξαιρετικά.
Μόλις ανακάλυψα εμπνευσμένη mama blogger με ομολογουμένως, πολύ περίεργο τρόπο: από ένα υβρίστικό της σχόλιο σε κάποιο -τρομερά βαρετό- blog.
Μα τι χιούμορ έχει αυτή η πουτάνα η ζωή τελικά.
Αφιερωμένο λοιπόν το σημερινό της ποστ στο λατρεμένο φύλο και στον #1 αυτού που κάθεται πλάι μου και κάνει όλα τα παρακάτω τόσο εκνευριστικά υπέροχα.

"Τους άντρες τους αγαπώ, ειδικά τώρα που έχω δύο στο σπίτι να μου τραβάνε τα βυζιά, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Και τους αγαπώ όχι μόνο γιατί είναι ακομπλεξάριστοι, αληθινοί κι αυτό που λένε είναι συνήθως αυτό που εννοούν (μόνο όταν είναι να γ@μήσουν αποσυντονίζονται) αλλά και γιατί είναι χύμα. Τόσο χύμα που νομίζουν ότι το σπίτι είναι δωμάτιο πενταήμερης στον Καψή κι εσύ η καμαριέρα με την κρεατοελιά που περνάει κάθε πρωί για να μαζέψει τα ξερατά απ΄τα σφηνάκια. Όσο κι αν θες να γίνεις Λορένα Μπόμπιτ αγαπητή φίλη, ξανασκέψου το: ειδικά τώρα που οι μισοί είναι παντρεμένοι κι οι άλλοι μισοί gay δεν λέει να μένεις αγάμητη για δυο άδεια μπουκάλια κι ένα playstation, λέει;!"...
διαβάστε τη συνέχεια εδώ μόνο αν δεν τα έχετε πάρει.

Πάω να γεμίσω κανά μπουκάλι και το πλυντήριο φυσικά.

863,1 [μαγικός αριθμός] καληνύχτες σε όλους...

Τώρα που μπαίνει η Άνοιξη

Μόλις το διάβασα εδώ.
Και μου άρεσε πολύ. Γιατί κάτι παρόμοιo σκεφτόμουνα χτες οδηγώντας στην αττική οδό, με το "όλα τα σ'αγαπώ" του σφακιανάκη στη διαπασών (o.k. είμαι φαν, αλλά δε μου το είχα χτες για τόση καψούρα) και τέρμα το γκάζι μιας και η μεσημεριανή ώρα με λιγοστά αυτοκίνητα στο δρόμο, το επέτρεπε.
Σκεφτόμουν ότι θέλω να γεράσουμε μαζί. Να τον αγαπώ με την ίδια ένταση που τον αγαπώ και σήμερα, να τον κοιτάζω και να χαμογελάω όπως πριν λίγες μέρες που παίζαμε με τα σκυλιά μας στο σπίτι. Να του τα χώνω με την ίδια ένταση (καλά ας είναι και λιγότερη αυτή) που του τα χώνω όταν με νευριάζει που είναι τόσο zen και τα παίρνει όλα τόσο πιο ψύχραιμα από εμένα. Να νιώθω το ίδιο ευγνώμων που μπήκε στη ζωή μου και την άλλαξε 180 μοίρες.

Δε θέλω να σιροπιάσω περισσότερο, αλλά τον τελευταίο καιρό με απασχολεί πολύ το γεγονός ότι οι περισσότεροι φίλοι μας είναι βολεμένοι στην κοινή ζωή τους και δε δείχνουν σημάδια επικοινωνίας ή ενδιαφέροντος μεταξύ τους. Δε μιλάνε, δεν κοιτάζονται, αλλά το σημαντικότερο (για μένα) δεν ακουμπά ο ένας τον άλλον.
Για μένα πάντα η αφή και η όσφρηση ήταν το α και το ω σε οποιαδήποτε intimate σχέση: αν στο άγγιγμα του άλλου ή στο άρωμά του δεν αντιδρούσα καλά, δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσει το πράγμα. Ε, κάπως έτσι και τώρα όταν βλέπω ζευγάρια γύρω μου, αντιλαμβάνομαι ότι ούτε να μυριστούν μα ούτε και να αγγίξουν αμφότερους θέλουν! Και σκέφτομαι: λες κι εμείς να γίνουμε έτσι κάποτε; Μετά από 2 δεύτερα βέβαια, μου φεύγει τελείως η σκέψη από το μυαλό, ούτε για πλάκα δε θέλω να το σκέφτομαι. Καν!

Και γιατί τα γράφω όλα αυτά όταν υπάρχουν τόσα προβλήματα γύρω μας, τόσες υποχρεώσεις, τόσες ευθύνες που εγώ κάθομαι να ασχολούμαι με "τέτοια", με αποτέλεσμα να φαίνομαι τουλάχιστον γραφική; Γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι αν όλοι μας έχουμε κάποιον/αν πλάι μας να τον/την αγαπάμε αληθινά, να σκεφτόμαστε το κοινό μας καλό, να κάνουμε κοινά όνειρα και να πιστεύουμε ο ένας στον/ στην άλλον/ ην, τότε μόνο είμαστε ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι άνθρωποι.

"...όλα τα σ'αγαπώ που ακούστηκαν στη γη αξίζεις και πιστεύω πως για σένα τα'χουν πει".
Έτσι με ανοιξιάτικη καψούρα σας εύχομαι μια χαρωπή Πρωταπριλιά!
Καλή μας άνοιξη λοιπόν.

Τι θέλετε να γίνετε όταν μεγαλώσετε: Sex and the City (Girls) ή Desperate Housewives?

Η σημερινή μέρα γιορτάζεται από 13χρονες πιτσιρίκες μέχρι και μεσόκοπες μανδάμ(ς) και είναι αφιερωμένη σε ξενόφερτη γιορτή που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί γιορτάζουμε (αν και πρέπει να ομολογήσω ότι σε νεαρή ηλικία έχω αγοράσει κι εγώ κάρτες με καρδούλες για κάποια νεανική μου καψούρα). Επειδή όμως δε μου αρέσει πλέον να είμαι σπαστικιά και δήθεν υπεράνω, Ο.Κ. χαμογελάω στωικά σε όσες μου εύχονται (γιατί άντρες δεν τα κάνουν αυτά!) και πάω παρακάτω.

Το σημερινό  μου ποστ αποφάσισα να το αφιερώσω σε μερικές γυναίκες που -πιστεύω- πως υποφέρουν μέρες σαν τη σημερινή (και όχι μόνο). Αυτές που δεν απολαμβάνουν πια ούτε τον έρωτα στην ουσία του, ούτε και τη δήθεν γιορτή του. Αυτές που ίσως έπρεπε να απαντήσουν στο ερώτημα του ποστ από -μάλλον πολύ- μικρή ηλικία, πιστεύοντας ότι έτσι θα βρουν την απόλυτη ευτυχία στη ζωή τους.

Αυτές που επένδυσαν στο βιογραφικό τους, έκαναν τις σωστές γνωριμίες, απέκτησαν εμπειρίες και όταν χρειάστηκε άλλαξαν πορεία: έγιναν σοβαρές και εκπλήρωσαν τον αυτοσκοπό τους αντικρίζοντας πια τον κόσμο μέσα από την οικογενειακή θαλπωρή που τους προσφέρουν τα πολυτελή σπίτια τους στα προάστια. Αναρωτιέμαι πολύ συχνά: Τι γίνεται όταν οι ηρωίδες -σύμβολα της εργένικης ζωής-του "Sex and the City" κουράζονται και εγκαταλείπουν το δικό τους Μανχάταν και μαζί με αυτό τις μοναχικές νύχτες αναζήτησης και αποφασίζουν να εγκατασταθούν σε καλοφτιαγμένες μονοκατοικίες σε ήσυχα προάστια μεγαλώνοντας μωρά και περιορίζοντας πλέον τις πιο συναρπαστικές στιγμές τους στο να αλλάζουν πάνες;

Αν το "Sex and the City" κατάφερε να απογυμνώσει με χιούμορ το όνειρο του νεοφεμινισμού και να δείξει τη ζοφερή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η νέα και ανεξάρτητη γυναίκα προκειμένου να βρει τη συναισθηματική ευτυχία, το "Desperate Housewives" έφερε στις οθόνες μας μια καταγραφή αυτών που συμβαίνουν όταν κλείνουν οι πόρτες, όταν αυτός ο σκοπός έχει εκπληρωθεί, η ζητούμενη ισορροπία έχει κατακτηθεί και πλέον αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της απομυθοποίησης.

"Ο άντρας μου έκανε πραγματικότητα όλα όσα ονειρευόμουν, μόνον που δεν ονειρευόμουν τα σωστά πράγματα". Όταν οι άγριες μοναχικές νύχτες στην πόλη και το ατελείωτο σαφάρι εμπειριών μοιάζει αδιέξοδο και η εκπλήρωση του Αμερικάνικου -και όχι μόνο- ονείρου, φαντάζει ως μοναδική λύση, η ρουτίνα έρχεται σαν το επαναλαμβανόμενο μαρτύριο του Σίσυφου και προσγειώνει τις ηρωίδες σε μια άλλη πραγματικότητα. Με λιγότερες διεξόδους, περισσότερο μονοδιάστατες υποχρεώσεις και το χρόνο να μετράει αντίστροφα. Τελικά τι συμβαίνει όταν ο παράδεισος μοιάζει περισσότερο με κόλαση και όλα αυτά που θεωρούνταν διαπιστευτήρια ευτυχίας γίνονται απλά τα κάγκελα μίας ακόμη "χρυσής" φυλακής;

Θα πείτε: "ε, και, δεν έγινε και τίποτα πρωτότυπο...".
Το παράδοξο και ίσως αυτό που διαφοροποιεί την κουρασμένη νοικοκυρά παλαιότερων δεκαετιών από την επίγονή της, είναι πως η νέα της εκδοχή είναι συνειδητοποιημένη. Επέλεξε αυτή τη στάση ζωής όχι ως αναγκαίο κακό, ως μοναδική διέξοδο στην πατρική καταπίεση ή ως μέσο κοινωνικής καταξίωσης, αλλά μέσα από μία εξαντλητική εις άτοπον απαγωγή. Αποφάσισε πως δε θέλει να είναι μόνη, πως κουράστηκε να είναι γιάπισσα, προτιμάει να ακούει το βιολογικό της ρολόι από το μπίπερ της, να νταντεύει μωρά από γατιά, έβαλε το σκληροπυρηνικό φεμινισμό στην άκρη και αποφάσισε συνειδητά πως "τα είδε όλα" και θέλει να κάνει ότι και η γιαγιά της: Να βρει έναν άντρα που να μπορεί να της εξασφαλίσει τα Gucci της, να εγκατασταθεί σε ένα καλόγουστο σπίτι μακριά από το άγχος της πόλης και να δίνει πετυχημένα δείπνα επιδεικνύοντας τις δεξιότητες της οικιακής της βοηθού και τα κομψά εγγλέζικα σερβίτσια της. Σε αυτό που δε μοιάζει με τις προκατόχους της είναι στο ότι δε θυσίασε την εικόνα της μέσα στον πανικό της να μεγαλώσει τα παιδιά και να φροντίσει το σπίτι (έχει προσωπικό για τις άχαρες δουλειές), αλλά συνεχίζει να επενδύει στο παρουσιαστικό της και να φροντίζει με εμμονή την εμφάνισή της. Το πρόβλημα όμως είναι πως όσο και να έχει δημιουργήσει μία οικογένεια σα σκηνικό διαφημιστικού είναι σα να κυνηγάει την ουρά της, αφού όση συνέπεια και να δέιχνει στα μαθήματα yoga, δεν αποφεύγει την "κοιλιά" στη σχέση, όσο κι αν προσέχει τι θα φορέσει, κάποια στιγμή τσακώνει τον άντρα της να προσέχει τι δε θα φορέσει κάποια άλλη, λιγότερο κουρασμένη, κυνική και εξαρτημένη.

Και έτσι φτάνει να βιώνει την αναπόφευκτη φθορά της σχέσης με όλα τα επακόλουθά της, έχοντας χάσει κάθε ίχνος αυτοσεβασμού και κάθε άλλοθι, αλλά κυρίως έχοντας απομυθοποιήσει και το τελευταίο οχυρό.

Προσπαθώ να δω το φαινόμενο ψυχρά, σα να μπορούσε να συμβεί και σε εμένα την ίδια. Συνειδητοποιώ πως η νεότερη εκδοχή της απελπισμένη νοικοκυράς είναι ένα σκαλί πιο κάτω από την προκάτοχό της. Γιατί η "σημερινή" εκδοχή δεν έχει μόνο αποδεχθεί αλλά και επιλέξει συνειδητά το διακοσμητικό της ρόλο, έχει βάλει η ίδια τον εαυτό της σε αυτήν τη θέση και έχει διαλέξει τη μοίρα της απορρίπτοντας πολλές εναλλακτικές εκδοχές του μέλλοντός της από πολύ μικρή ηλικία, επιλέγοντας πρότυπα οικογένειας βγαλμένα από σαπουνόπερες ίσως (θυμηθείτε λίγο Colbies και Carringtons δεκαετίας 80s' ή ακόμα και τα πρόσφατα "βραζιλιάνικα" σήριαλ...).

Αυτές τις γυναίκες, ειδικά σήμερα, τις βλέπω γύρω μου με ιδιαίτερη συμπάθεια διότι και οι ίδιες ξέρουν πως ό,τι επέλεξαν δεν τους επιβλήθηκε από κανέναν παρά από τον ίδιο τους τον εαυτό, που παρασύρθηκαν από το ένστικτο του φύλου μας στην πιο κλασική και ρομαντική ουτοπία: Αυτή της Ιδανικής Οικογένειας.

Χρόνος ο Θαυματουργός!

Ο.Κ. 10 μέρες απουσίας από εδώ, μου έλειψε η εκτόνωση, η έκφραση, το μοίρασμα.
Είχα λίγο τις "μαύρες" μου, λίγο βήχα, λίγο ανήσυχο ύπνο (και ξύπνιο!), τι να πω, όρεξη να γράψω πάντως ΔΕΝ είχα.

Επειδή όμως σχεδόν κάθε μέρα υπάρχουν bloggers που μου φτιάχνουν τη διάθεση, με βάζουν να σκέφτομαι, να ονειρεύομαι, να εμπνέομαι, να'μαι σήμερα εδώ να μοιραστώ μαζί σας μια σύντομη -και πολύ προσωπική- ιστοριούλα από το πρόσφατο παρόν μου και να διαβάσω τις δικές σας γνώμες και εμπειρίες στα σχόλιά σας.

Εδώ και λίγους μήνες το έχουμε πάρει "ζεστά" το θέμα παιδί, το ομολογώ. Μετράω μέρες, ανησυχώ για την υγεία μου (αλλά δεν κάνω και τίποτα φοβερό!), διαβάζω άρθρα περί γονιμότητας και άλλων δεινών. Το πρόβλημα τελικά είναι ένα: ΧΡΟΝΟΣ!

Χρόνος που θέλουμε να είμαστε μαζί με τον father-to-be, χρόνος ουσιαστικός, χωρίς παρεμβολές από υποχρεώσεις, deadlines, επαγγελματικά ταξίδια, καθημερινές τριβές με ανούσια θέματα κ.α. πολλά. Οι γόνιμες μέρες μιας γυναίκες είναι ελάχιστες, μη σας πω δεν είναι καν μέρες, είναι λίγες ώρες. Που να προλάβει το ζεύγος να βρεθεί, να δημιουργήσει "ατμόσφαιρα", να εκδηλωθεί και να απολαύσει; Έχω προβληματιστεί όχι γιατί είμαι ανυπόμονη, κάθε άλλο, περνάμε υπέροχα οι δυο μας, δεν περιμένουμε το παιδί να γεμίσει τα κενά μας. Απλά σκέφτομαι μήπως τελικά το θέμα υπογόνιμότητα δεν περικλείει μόνο θέματα σωματικής υγείας αλλά και υγείας προσωπικού χρόνου.

Αν για να βρεθεί ένα ζευγάρι τις "σωστές" μέρες και ώρες φαντάζει σχεδόν αδύνατο, τι κάνουμε;
Δεκτές ιδέες από παθόντες (και μη) και σας υπόσχομαι να τις ακούσω-διαβάσω με σεβασμό και κατανόηση.

Καλό μας Σαββατοκύριακο με περισσότερο ελεύθερο χρόνο ουσίας!