Η ζωή μου π.Ε. & μ.Ε.

Μετά από μία ξεπέτα καταναλωτικού οργίου στον ΑΒ για να γεμίσει το αδειανό, καλοκαιρινό μας ψυγείο κάθισα στον καναπέ μου και σκέφτηκα το εξής: είναι σωστό 5 μηνών έγκυος να πηγαίνω sΜ* να γεμίζω τις σακκούλες, να τις κουβαλάω στο πάρκινγκ, να τις βάζω στο πορτ παγκάζ και μετά -άντε πάλι- ξεφόρτωμα, κουβάλημα και τακτοποίηση στο σπίτι;

Μήπως το παρακάνω και φέρομαι λίγο ανεύθυνα ως προς την κοιλίτσα;

Ξέρω τι θα προτείνετε, το έχω ήδη κάνει, να μου τα στέλνουν στο σπίτι. ΟΚ, καλό κι αυτό αλλά για 4 σακκούλες (γεμάτες) δεν το κάνω, δε μου πάει.

Και επιστρέφω στο θέμα του ποστ: πως αλλάζει τελικά η ζωή  π.Ε. και μ.Ε. ** ;

Γενικά, δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου αν εξαιρέσω τη δυσκολία στριφογυρίσματος στο κρεββάτι, το βαθύ κάθισμα αντί σκυψίματος για να πιάσω ότι μου πέφτει κάτω (γενικά είμαι και λίγο ατσούμπαλη!), την ξάπλα με τα πόδια ψηλά αντί καθίσματος στον καναπέ, κάποια ανεπιθύμητα σωματικά θεματάκια (τύπου ραγάδες, πρήξιμο στήθους κλπ.), την πιο προσεκτική οδήγηση (σε συνδιασμό με την αλλαγή του smart μου, σνιφ), το ότι είδα το πραγματικό χρώμα των μαλλιών μου μετά από 20 περίπου χρόνια (και μου αρέσει πολύ!), το πρήξιμο στα δάχτυλα όταν έχει ζέστη, την αποφυγή κατανάλωσης από φρέσκιες σαλάτες εκτός σπιτιού και την -κατά διαστήματα μεγάλη- αποχή από το σεξ.

Τα περισσότερα από τα παραπάνω (εκτός του τελευταίου φυσικά) είναι ελάχιστης σημασίας, αλλά και πάλι μια καταπίεση την έχουν.

Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ άτομο που σήκωνα την καταπίεση. Αυτό το ξέρω κι εγώ και οι γύρω μου καλά. Οι οποίοι γύρω μου τρίβουν τα μάτια τους, χάνουν τα λόγια τους, δεν ξέρουν τι να πουν που η εποχή μ.Ε. -σε σχέση με την π.Ε.- είναι τόσο καλύτερη.

"Έχεις γλυκάνει πολύ" μου λέει ο αγαπημένος μου άντρας,

"τι καλό παιδί έχω εγώ καλέ" μου λέει η τρελλή  μου μανούλα,

"πόσο έχεις ηρεμήσει" ακούω από τον κολλητό μου φίλο από τα 13, και άλλα παρόμοια που ομολογουμένως μου αρέσουν πολύ και τα χαίρομαι ακόμα περισσότερο!

Σήμερα λοιπόν που είδα και μια συμμαθήτρια από το δημοτικό (είχα να τη δω περίπου 25 χρόνια κοινώς) με το μεγάλο -6/7 ετών- παιδάκι της, δεν τη ζήλεψα καθόλου. Στην π.Ε. εποχή θα έλεγα ότι η μ.Ε. εποχή θα είναι ανυπόφορη, απαιτητική, δύσκολη, κλπ. και πόσο πιο εύκολο είναι να κάνει μια γυναίκα παιδιά μέχρι τα 30 της ώστε να έχει την ψυχραιμία, την άνεση και την υπομονή για όλες τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει. Μύθος.

Παίρνω πίσω το "σχεδόν καθόλου" της δεύτερης παραγράφου: η ζωή μου μ.Ε. έχει αλλάξει σαφώς προς το καλύτερο.
Το βλέπω στον καθρέφτη μου κάθε πρωί που ξυπνάω, στα μάτια του όταν μου λέει πόσο όμορφη είμαι, στους γύρω μου που με κοιτάνε όλο γλύκα. Και τελικά δεν την αλλάζω με τίποτε τη μ.Ε. εποχή και ας έχει όση καταπίεση θέλει!

*sM: supermarket

** προ και μετά εγκυμοσύνης

Διακοπές με (Την) κοιλίτσα

Οι διακοπές μας ξεκίνησαν πριν 12 μέρες.

Περίεργα, αλλοπρόσαλα, με ένα υπερατλαντικό ταξίδι που δεν περίμενα κανένας μαιευτήρας να με αφήσει να πραγματοποιήσω, αλλά ο δικός μου εκτός από τρομερά rock είναι και τόσο cool άνθρωπος που αληθινά, τον θαυμάζω και φυσικά τον εμπιστεύομαι απόλυτα (όχι αδίκως φυσικά).

Η κοιλίτσα τώρα.

Πρωτόγνωρο συναίσθημα, να ακουμπάς κάτι που εξέχει από το υπόλοιπο σώμα σου, είναι σφριγηλό και λείο αλλά και ενοχλητικό μερικές φορές, όταν πχ θες να σκύψεις να βάλεις τα παπούτσια σου ή να πιάσεις το σιχαμένο το σαπούνι που έχει πέσει στη ντουσιέρα. Επίσης, δε χωράει απαραίτητα στα παλιά σου εσώρουχα. Προσπαθείς να τη βολέψεις με bellybelts ώστε να αισθάνεσαι μια "ζεστασιά", μια αγκαλιά εκεί κάτω ώστε να μη σε παγώνουν τα δυνατά αιρκοντίτιον. Και το βράδυ στον ύπνο φυσικά, το σωτήριο μαξιλάρι, σου δίνει τη στήριξη που θες ώστε να μην αισθάνεσαι ότι η βαρύτητα έχει νικήσει και η κοιλίτσα έχει χάσει παρασάγκας!

Διακοπές με (Την) κοιλίτσα λοιπόν. Τις περίμενα πιο δύσκολες, ομολογουμένως. Περίμενα ότι θα γκρινιάξω -ΠΟΛΥ- σε 10 ώρες πτήση με επιπλέον τράνζιτ, με απαράδεκτο και ετοιματζίδικο φαγητό που θα μου προκαλούσε αναγούλες και τελικά τίποτα δε μου προκάλεσε (!), με σμπρωξίδια  στις ουρές που δε θα έβλεπαν όλοι ότι ΝΑΙ έχω μια κοιλίτσα λίγο πιο στρογγυλή και προεξέχουσα από τις υπόλοιπες μαντάμ, όχι κύριε δεν πάχυνα ξαφνικά, έγκυος είμαι και απαιτώ να το καταλάβετε γιατί είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό και καθόλου δε θέλω να γκρινιάξω για αυτήν (Την κοιλίτσα ντε!).

Θα συνεχίσουμε με μπάνια σε παραθαλάσσιο μέρος όπου θα πάμε με το κλασσικό, παραδοσιακό αυτοκίνητο, ώστε να αποφύγουμε (κι άλλα!) αεροπλάνα, βαπόρια, ελικόπτερα, φουσκωτά, ιστιοπλοϊκά (μπλιάχ!), ποδήλατα, κανώ, κλπ. κλπ. Σκοπεύω να την ξεκουράσω από το ξεπάτωμα των πρώτων της διακοπών, να τη φροντίσω όσο μπορώ, να της μιλάω, να τη χαϊδεύω και να είμαι όσο το δυνατό πιο τρυφερή και στοργική μαζί της μιας και είναι η πρώτη φορά που συνταξιδεύουμε και όσο περίεργο κι αν ακούγεται, είναι μια παρέα πρωτότυπη αν μη τι άλλο που ξέρω ότι σε λίγο καιρό δε θα έχω και αυτό με παραξενεύει μιας και την έχω αγαπήσει (πολύ!) πλέον.

Καλές διακοπές λοιπόν σε όλες τις κοιλίτσες του κόσμου που μας κάνουν πιο γλυκές, πιο όμορφες, πιο αληθινές και ευχή να αυξάνονται γιατί όλοι μας έχουμε ανάγκη από αυτήν την τόσο απλή και αγνή ομορφιά γύρω μας, μέσα μας, ΠΑΝΤΟΥ!