ο Μπαμπάκ(ι)ας

Πέρασαν λοιπόν σχεδόν τρεις μήνες. Και τι μήνες... Εντελώς διαφορετικοί απ' ότι περιμέναμε, με ένα μωρό εντελώς διαφορετικό από όλα όσα έχουμε δει. Όλοι οι νέοι γονείς το ίδιο δε λένε; Ε, κι εμείς τελικά δεν αποτελούμε εξαίρεση.

Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας τη σχέση του γιου μας με τον μπαμπά του. Αυτήν τη μοναδική σχέση μεταξύ δύο αρσενικών (!) που η χημεία τους είναι ασύλληπτη, οι κώδικες επικοινωνίας τους μοναδικοί και τα βλέμματα που ανταλάσσουν όλο μηνύματα. Πραγματικά ο γιος μας είναι τρελλαμένος με τον μπαμπά του: το πρωί που ξυπνάει, τον ψάχνει με το βλέμμα, αν δε ακούσει τη φωνή του, τραντάζεται ολόκληρος, γελάει και φωνάζει όλο χαρά. Στο μπάνιο του (ο μπαμπάς τρελλαίνεται να τον μπανιαρίζει οπότε τους το έχω αφήσει αυτό το τελετουργικό για το bonding part τους)  ο μπαμπάς τραγουδάει και ο μικρός προσπαθεί να κάνει δεύτερη φωνή! Ω, ναι και δεν είναι ούτε τριών μηνών ακόμα. Στην αλλαξιέρα περνάνε χρόνο συζητώντας για το jeep-ing και τις εκδρομές που θα κάνουν μαζί στα βουνά όταν θα μεγαλώσει, για τα ταξιδάκια που θα κάνουν για ski, για τα καλοκαίρια που θα του μάθει να κολυμπάει. Μιλάμε για πολύ συζήτηση. Εγώ πάλι -τρελαμμένη μάνα και καψούρα σύζυγος- μένω να τους χαζεύω και γουστάρω τρελλά για αυτή τη σχέση που πάει να δημιουργηθεί. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί αυτή η σχέση, πολλοί λένε ότι τα αγόρια έχουν σχέση αντιπαλότητας με το μπαμπά τους, άλλοι πάλι ότι τα αγόρια "ερωτεύονται" τη μαμά τους μεγαλώνοντας, ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι μέχρι και οιδιπόδειο δημιουργείται ανάμεσα σε μάνα και γιο. Εγώ ξέρω ότι κάθε σχέση είναι μοναδική και κάθε άνθρωπος ξεχωριστός και αυτό που βλέπω να μοιράζονται μέσα σε τόσο σύντομο διάστημα τα δύο αγόρια μου, είναι εντελώς μαγικό.

Το παραδέχομαι: ο γιος μας είναι τρελλός μπαμπάκιας.

Κι εγώ στη θέση του, ακριβώς έτσι θα ήμουν με τέτοιον μπαμπά.

5 - 10 - 15 - 20 - 25 ...Φτου και βγαίνω!

-- για πάντα

Οι πόνοι ξεκίνησαν λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Κάπου εκεί κοντά στο τρίποντο του Διαμαντίδη που ο μπαμπάς σου φώναξε όλο περηφάνεια. Κι εγώ νόμιζα ότι απλά κουνήθηκες λίγο πιο έντονα και πιο χαμηλά.
Λίγα λεπτά αργότερα πήγαμε για ύπνο. Ή μάλλον πιο σωστά, άλλος πήγε για ύπνο, εγώ πηγαινοερχόμουν μέσα στο σπίτι από κουζίνα σε σαλόνι και πάλι πίσω και από υπνοδωμάτιο σε μπάνιο και repetition! Και να επιμένω ότι "αποκλείεται, δε γεννάμε σήμερα, είναι πολύ νωρίς ακόμα, δεν είμαστε έτοιμοι" κλπ. κλπ. για να ξεχαστώ και να ηρεμήσω. Μέχρι και πράσινο τσάι έφτιαξα (θεός φυλάξοι και δεν "το'χω" καθόλου το σπορ της υγιεινής διατροφής) για να ηρεμήσει η κοιλιά μου (!!!) μιας και νόμιζα ότι έχω ΚΑΙ κοιλόπονο.

Λίγο μετά τις 3 το πρωί, με πήρε για μερικά λεπτά ένας ελαφρύς ύπνος, ίσα για να με πείσει ότι έχω δίκιο, είναι όντως νωρίς να έρθεις στον κόσμο, δεν είναι η μέρα της Αγίας Αικατερίνης η μέρα που θα γεννηθείς... Δεν το είχα "κανονίσει" έτσι, κάτι σε Αγίου Αντρέα μου έκανε πιο ταιριαστό, άντε και σε Αγίου Νικολάου ίσως, αλλά Αγίας Αικατερίνης, με τίποτε, πολύ νωρίς δεν έχω προλάβει να ετοιμάσω και την τσάντα για το μαιευτήριο.

Με τέτοιες σκέψεις λοιπόν, εντελώς απλοϊκές και χωρίς ίχνος άγχους, βιασύνης, ανυπομονησίας, επιμονής ή οτιδήποτε αρνητικό θα μπορούσε να μας χαλάσει τη μέρα, γύρω στις 5 παρά αποφάσισα ότι πρέπει να ξυπνήσω τον ανύποπτο πατέρα to-be, οι πόνοι ήταν αφόρητοι πλέον, μπορεί να μην είχα ιδέα από πόνους/ διαστολές/ άνοιγμα τραχήλου κλπ. μιας και θα γεννούσα το πρώτο μου παιδί, αλλά πονούσα φρικτά και μόνο μπαίνοντας στο μαιευτήριο θα ηρεμούσα, γεννούσα-δε γεννούσα, ήθελα μόνο να σταματήσω να πονάω τόσο πολύ.

"Αγάπη μου φτιάξε 2 espresso, βάλε τα πράγματα του μωρού στην τσάντα και ντύσου. Γεννάμε!" ενώ κοιμόταν μην έχοντας ιδέα τι είχα περάσει όλο το βράδυ, μιας και -η αλήθεια είναι- ότι ο ξενύχτης της οικογένειας πάντα ήμουν εγώ οπότε φυσικό ήταν να έχω αυπνίες ειδικά ως έγκυος.

Μέσα σε λίγα λεπτά, "έσπασαν και τα νερά" και ήρθε και έδεσε το γλυκό. Εκεί ομολογώ ότι πανικοβλήθηκα, θυμήθηκα κάτι όνειρα που έβλεπα έφηβη να πέφτω από πολύ ψηλά στο κενό, μία μέρα σε ένα σούπερμάρκετ μικρή, 8 ετών περίπου, που έχασα τη μαμά μου και ούρλιαζα για να τη βρω, ένα πρωινό μάθημα κολύμβησης στο οποίο ένα ηλίθιο δεκάχρονο κοριτσάκι με βούλιαξε με πατητή στην άπατη μεριά της πισίνας και από τότε έχω τρελλή φοβία με το βάθος στη θάλασσα, και άλλα τέτοια τρομακτικά που δε θέλω εδώ και πολλά χρόνια να ανασύρω στο συνειδητό γιατί μου χαλάνε τη διάθεση. Ναι τόσο πολύ πανικοβλήθηκα για το άγνωστο που μας περίμενε σε λίγες ώρες από εκείνο το ξημέρωμα της 25ης Νοεμβρίου, ανήμερα της Αγίας Αικατερίνης.

Φτάσαμε στο μαιευτήριο στις 7 το πρωί περίπου με πόνους που δεν αντέχονταν πλέον, αλλά με φοβερή ψυχραιμία και των δυο μας. Μέσα σε μία μόνο ώρα, είχαμε μπει στο χώρο του τοκετού, είχε γίνει η επισκληρίδιος, ο Γιώργος είχε ντυθεί με στολή Μαίας (!) και γελούσαμε με το μαιευτήρα, τη μαία και τον άντρα μου, λες και είχαμε πάει για πρωινό μετά από ξενύχτι πρωτοχρονιάς στα μπουζούκια.

Οι συσπάσεις έγιναν πιο συχνές, ο γιος μας ήταν ιδιαίτερα βιαστικός και πλέον κι εγώ η ίδια, έσπρωχνα με τεράστια δύναμη, ο Γιώργος φώναζε όσο πιο ψύχραιμα μπορούσε, όλοι μέσα στο δωμάτιο ήταν εξαιρετικοί στο να με κάνουν να αισθάνομαι δυνατή και έτοιμη να φέρω στον κόσμο τον γιο μας. Στις 9.10 π.μ. τον αντικρύσαμε για πρώτη φορά και από εκείνη την ημέρα μόνο σε εκείνον βρίσκεται το μυαλό μας και η σκέψη μας. Ένα παιδάκι που βιάστηκε να μας γνωρίσει, ή μήπως βιαζόμουν εγώ τελικά;

Όπως και να'χει, χρωστάω ένα τεράστιο ευχαριστώ στον άντρα της ζωής μου γιατί αν δεν ήταν αυτός τίποτε από όλα αυτά δε θα είχε γίνει, τον υπέροχο φυσιολογικό τοκετό τον χρωστάω σε αυτόν (και στον μαιευτήρα μου φυσικά που με απέτρεψε από την καισαρική) αλλά και το ότι δεν κατέρευσα όταν αντίκρυσα το μωρό μας στη ΜΕΝΝ διασωληνωμένο για λίγες μέρες.

Μήπως τελικά είναι αυτές οι σπάνιες στιγμές που ενώνουν τα ζευγάρια, που μας θυμίζουν γιατί ερωτευτήκαμε δυνατά το σύντροφό μας και γιατί συνεχίζουμε να τον αγαπάμε με τόση ένταση και αφοσίωση;
Mετά από αυτήν τη μοναδική εμπειρία της γέννησης, ανακάλυψα την ουσία της δημιουργίας οικογένειας: είναι η δύναμη που γεννιέται από την αγάπη δύο ανθρώπων, αυτή που τους ενώνει στα δύσκολα και φαινομενικά ακατόρθωτα και φυσικά αυτή που στη συνέχεια μοιράζεται αρμονικά και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας που θα δημιουργήσουν.

Καλώς όρισες Φίλιππε-Εμμανουήλ στη ζωή μας!

Μύρισε Χειμώνας

Το πρωινό χουχούλιασμα του Σαββατοκύριακου στο κρεββάτι κάτω από τα παπλώματα, το αναμμένο τζάκι που μας κρατάει την πιο ζεστή παρέα, το μαγείρεμα διαφορετικών αγαπημένων φαγητών, η βουή του αέρα από τις χαραμάδες που δεν έχεις προλάβει  να κλείσεις, οι ζεστές κάλτσες στα πόδια, οι σκούφοι, η κουβερτούλα στον καναπέ, και τόσα άλλα, σηματοδότησαν και φέτος την αρχή του χειμώνα το σαββατοκύριακο που μας πέρασε.

Μύρισε χειμώνας και μέσα από το τελευταίο, χουχουλιάρικο ποστ της yolinas με τίτλο Χειμώνας-you get it, που πάντα με εμπνέει και έτσι μιας και αυτός ο χειμώνας θα είναι ο πιο ξεχωριστός λόγω της γέννησης του μικρού μας σκέφτηκα να καταγράψω λίγες χειμωνιάτικες σκέψεις προτού βρεθώ με το ένα χέρι να θηλάζω και με το άλλο να ψάχνω στο internet πληροφορίες για το θηλασμό (όχι πως δεν το έχω ήδη κάνει, αλλά λέμε τώρα...).

Όταν ξαναβρεθήκαμε με τον Γιώργο (ήμασταν φίλοι ως φοιτητές, χαθήκαμε για κάμποσα χρόνια και τελικά ξαναβρεθήκαμε για να μείνουμε μαζί μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, ποστ πρώτης επετείου εδώ) συμφωνήσαμε ότι τα Χριστούγεννα δε μας πήγαιναν σα γιορτή με όλο το σύστριγγλο που τα συνοδεύει, δώρα, δεντράκια, φωτάκια, κιτς αγαλματίδια στους δρόμους και τις πλατείες, δώρα σε συγγενείς που θα τα αλλάξουν κατά 99% κ.ο.κ.

Και με τη συμφωνία αυτή, βάλαμε στόχο κάθε Χριστούγεννα που θα είμαστε μαζί να κάνουμε δώρο στη σχέση μας ένα υπέροχο ταξίδι στο οποίο θα γιορτάζαμε την αγάπη μας χωρίς φωτάκια, στολισμούς και δωράκια. Είναι αλήθεια ότι τα δύο τελευταία Χριστούγεννα περάσαμε μαγικά στην Ιταλία (ναι, την έχουμε λατρέψει αυτήν τη χώρα) κάνοντας πολλά χιλιόμετρα και βλέποντας μέρη πανέμορφα και γνωρίζοντας ανθρώπους μοναδικούς. Γυρνώντας από το ταξίδι μας πέρυσι, είχαμε πει και οι δύο πόσο πολύ θα θέλαμε του χρόνου τέτοια εποχή να είμαστε γονείς. Το σκέφτομαι τώρα και αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που όχι μόνο η ευχή μας θα πραγματοποιηθεί από μέρα σε μέρα αλλά και που θα αλλάξει  για πάντα τη σχέση μας με τα Χριστούγεννα και τα χειμωνιάτικα οικογενειακά έθιμα που ποτέ δεν αγαπήσαμε προτού μείνουμε μαζί.

Μυρίζει χειμώνας κάθε μέρα και πιο πολύ.

Και περιμένω πως και πως τη μέρα που θα τυλίξω σε μια μικρή κουβερτούλα το μικρό μας, θα τον βάλω στο μάρσιππο του μπαμπά του και θα γυρίσουμε σπίτι μας για να αλλάξουμε μια για πάντα τη σχέση μας με αυτήν την εποχή, με αυτή τη γιορτή και με ότι μέχρι πριν από μερικά χρόνια μας προκαλούσε μάλλον θλίψη παρά χαρά.

Σε ένα μήνα από σήμερα είναι η ΠΗΤ μου αλλά ξέρω ότι το θαυματάκι μας θα έρθει πολύ πιο γρήγορα να μας κάνει έκπληξη με το δικό του μοναδικό τρόπο!

Καλό μας χειμώνα λοιπόν.