Ε γ ώ κι Ε σ ύ μαζί (και ηρεμία επιτέλους)...

Μετά από ένα πολύ κουραστικό και ψυχοφθόρο παιδικό πάρτυ, μία αντιδραστική συμμετοχή σε ανούσιες συζητήσεις -κουρασμένων/ μεσήλικων- μαμάδων που δεν έχουν αρχή και τέλος, μία βάφτιση με κρυφτούλι των μεν "καλεσμένων σε γεύμα μετά" και των δε (μη καλεσμένων σε γεύμα μετά!!!), και τέλος, με τον προβληματισμό -και των δυο μας- αν θα μοιάσουμε με όλους αυτούς που κ α θ ό λ ο υ δε μας άρεσαν και κ α θ ό λ ο υ δε θέλουμε να γίνουμε έτσι...

...στο αφιερώνω αγαπημένε μου... Εγώ κι εσύ μαζί, στο δικό μας κόσμο.




υ.γ. με αυτό το τραγούδι φτάσαμε στην εκκλησία τη νύχτα του γάμου μας που παραμένει μία από τις ομορφότερες της κοινής μας ζωής. Άσε τους άλλους να "κορνάρουν". Εμείς θα ξεχωρίζουμε...

Φθινοπώριασε (;)

Αγαπώ πολύ το φθινόπωρο (λιγότερο από την άνοιξη μεν, αλλά εξίσου έντονα δε).

Σηματοδοτεί την έναρξη πολλών πραγμάτων: σχολείου, σπουδών, εργασίας (σοβαρής μετά από διακοπές ελληνικού, νωχελικού Αυγούστου), φύλαξης καλοκαιρινών και επιστροφής στις ντουλάπες χειμερινών ρούχων και παπουτσιών, μαγειρικής πιο ζεστών και αγαπημένων φαγητών, περιποίησης γλαστρών στο μπαλκόνι, καθαριότητας γενικής σπιτιού-αποθήκης-βεράντας ή κήπου κλπ. κλπ.

Επίσης, φθινόπωρο γνώρισα τον σύντροφο  της ζωής μου. Ένα κρύο και ψιλο-βροχερό βραδάκι που βαριόμουνα (πολύ) να βγω από το σπίτι. Έκτοτε αποφάσισα ότι τα καλύτερα στη ζωή έρχονται "εκεί που δεν τα περιμένεις"... (που λέει και ο αγαπημένος Πασχάλης Τ.)

Γενικά, τώρα που τα ξανασκέφτομαι, το φθινόπωρο μου κάθεται καλά (η άνοιξη ακόμα καλύτερα αλλά για αυτήν έχω καιρό μπροστά μου να γράψω...). Ίσως επειδή είμαι φύσει οργανωτικός άνθρωπος και μου αρέσει -πολύ- το ξεκαθάρισμα πάσης φύσεως, βρίσκω ευκαιρία το φθινόπωρο να ασχολούμαι με όλα εκείνα που μου αρέσει να κάνω.

Σήμερα λοιπόν έριξε μια μπόρα για 10-15 λεπτά και αμέσως έλαμψε το πρόσωπό μου. Λες και  καθάριζα εγώ τα πεζοδρόμια από τη βρωμιά και τη σκόνη, τις πλατείες από τα σκουπίδια και τις ακαθαρσίες, τις παραλίες από τα πλαστικά μπουκάλια και τις γόπες και η λίστα δε σταματά...(δυστυχώς).

Δεύτερη και σημαντική αφορμή για να λάμψει το πρόσωπό μου, ήταν και το ποστ (12.09.10) που διάβασα στους  atenistas για τον καθαρισμό της οδού του Αρείου Πάγου, του ατμοσφαιρικού, χωμάτινου περάσματος ανάμεσα στους δύο  αρχαιολογικούς χώρους της Ακρόπολης και της Αρχαίας Αγοράς. Περιττό να πω ότι έχω ήδη δηλώσει συμμετοχή (εδώ), έχουμε ανταλλάξει e-mails, και περιμένω με χαρά την επόμενη πρόσκλησή τους για οτιδήποτε εθελοντικό αφορά την πόλη μας.

Καλό μας φθινόπωρο λοιπόν και καλά ξεκαθαρίσματα.
Εσείς αρχίσατε αλήθεια;






υ.γ. από σήμερα θα συνοδεύω τα ποστς με υστερόγραφο μουσικής αγαπημένης και αφιερωμένης στο καθένα και στους αναγνώστες του φυσικά. Ξεκινάμε με εποχή baroque και Vivaldi [Le quattro stagioni-Autumn].

«Μη μιλάτε πολύ για τα παιδιά σας, μιλάτε πολύ με τα παιδιά σας»

Δ' δημοτικού 
αναμνηστική φωτό

Από τα χρόνια  μου στο δημοτικό, θυμάμαι περισσότερο τις δασκάλες μου παρά τους συμμαθητές μου: την -αυστηρή- κα Νίκη (Α & Β δημοτικού), την -καλοσυνάτη και γλυκιά σα ζάχαρη- κα Γεωργία (Γ & Δ' δημοτικού) και την -απρόσιτη- κα Κική (Ε & ΣΤ δημοτικού).



Τι μου ήρθε τώρα και τα γράφω αυτά σε ένα blog για μαμάδες 35+ ;

Έπεσα τυχαία στο -αγαπημένο πλέον- blog της freedula και συγκεκριμένο στο ποστ Γονείς VS Δασκάλων.  Στην αρχή σκέφτηκα ότι δε θα το διαβάσω όλο, μιας και ούτε παιδιά έχω που να πηγαίνουν σχολείο, αλλά και από το σχολείο οι αναμνήσεις μου θα χαρακτηρίζονταν μάλλον μέτριες, λόγω του επαναστατικού και αντιδραστικού χαρακτήρα μου ως παιδί.

Στην τρίτη παράγραφο όμως μια πρόταση με ταρακούνησε ιδιαίτερα: "...στον Έλληνα γονιό, που πάντα τα ξέρει όλα. Σ’ αυτόν που με περισσή ευκολία απαξιώνει τον δάσκαλο στα μάτια του παιδιού, αντί να τον εξυψώνει". Είναι -πικρή- αλήθεια, ότι υπάρχουν πολλοί γονείς που θέλοντας να γίνουν πιο συμπαθείς (;) στα παιδιά τους, μειώνουν την προσωπικότητα και την αξία των δασκάλων τους. Θυμάμαι έντονα μια τέτοια "κακή" μαμά που κάθε φορά που έφερνε το αγοράκι της στο προαύλιο το αποχαιρετούσε λέγοντας: "να πεις στη δασκάλα πως είχαμε κόσμο χτες σπίτι και δεν πρόλαβες να διαβάσεις", ή "αν η δασκάλα σε σηκώσει για να πεις το μάθημα, μη σηκωθείς" (!!!) και άλλα τέτοια ασύλληπτα...

Φυσικά ο συγκεκριμένος συμμαθητής ήταν από τα πιο άτακτα, απείθαρχα και "αργά" παιδιά σε όλην την τάξη. Στη γυμναστική και στα διαλείμματα βέβαια πρώτος, ο πιο δυνατός, ο πιο γρήγορος, ο πιο ανταγωνιστικός. Δεν άκουγε κανένα δάσκαλο, έφευγε από την τάξη όποτε δεν του άρεσε κάτι που του έλεγε η δασκάλα και το αποτέλεσμα ήταν η μητέρα του να έχει μόνιμους καυγάδες με τη δασκάλα του αλλά και με τη διοίκηση του σχολείου.


Αναρωτιέμαι πως να έχει εξελιχθεί σήμερα αυτός ο άτακτος νέος...
Ποιος γονιός έχει το δικαίωμα να στερεί τη μόρφωση, την παιδεία και την πειθαρχία από το περιβάλλον του σχολείου; Ποια μητέρα μπορεί για να είναι αρεστή στο παιδί της να τίθεται εναντίον των δασκάλων του; Και, εν πάση περιπτώσει, γιατί ένας τέτοιος γονιός να στέλνει το παιδί του στο σχολείο;


Πόσες φορές δε βρεθήκατε αντιμέτωποι με κάποιο γονιό που προκάλεσε λεκτικά για παρεμβάσεις στο διδακτικό έργο, την ύλη, το φόρτο ή μη εργασιών, μπροστά στο παιδί του; Όπως λέει και η freedula, "είναι καλό να έχουμε άποψη. Δεν είναι εφικτό να έχουμε σωστή άποψη για όλα. Ο Έλληνας ως γνωστόν ποθεί να είναι χαλίφης στη θέση του χαλίφη."
Και συνεχίζει γράφοντας μια πρόταση την οποία ασπάζομαι απόλυτα: "Ο σεβασμός και η διάπλαση χαρακτήρα, ως προς τις υποχρεώσεις του παιδιού στον κοινωνικό του περίγυρο είναι πρωταρχική ευθύνη των γονιών."


Ψέμματα;