"Αποφάσισα να ζήσω" *

Διάβασα σήμερα στα ΝΕΑ  και στο tromaktiko,  για τον τετραπληγικό  Φιλίπ Κρουαζόν που κατάφερε να διασχίσει κολυµπώντας τη Μάγχη, το περασµένο Σάββατο. Ο 42χρονος Γάλλος κατάφερε να κολυµπήσει 21 µίλια από το βρετανικό Φόλκστοουν ώς τη γαλλική πόλη Βισάν σχεδόν δύο φορές πιο γρήγορα από τις αρχικές εκτιµήσεις της οµάδας του.

Τι δύναμη ψυχής μπορεί να έχει αυτός ο άνθρωπος;
Πόσοι από εμάς θα προσπαθούσαν να καταφέρουν έναν τέτοιο άθλο;
Και είναι τυχαίο που τρία δελφίνια του έδιναν κουράγιο συνεδεύοντάς τον σε αυτό το δύσκολο ταξίδι;

Ο Φ.Κ. τα τελευταία δύο χρόνια επιδίδεται στη βελτίωση της τεχνικής του και περνάει περίπου 30 ώρες την εβδοµάδα στα νερά των γαλλικών ακτών του Ατλαντικού. Με δύναμη ψυχής και σθένος ανυπέρβλητο κέρδισε το στοίχημα με τον εαυτό του και το Σάββατο που μας  πέρασε βγήκε νικητής στην προσωπική του "μάχη".

Ξεκίνησε η εβδομάδα μου με σκέψεις περί αναλώσεως σε ασήμαντες επιδιώξεις και μίζερες απαιτήσεις που κάποιες μέρες μας πνίγουν και μας "ρίχνουν" ψυχολογικά.  Και αποφάσισα να αντισταθώ από σήμερα σε όλα αυτά, διαβάζοντας για τον Φιλίπ! Και να φέρνω στο μυαλό μου την εικόνα του στο νερό κάθε φορά που θα στεναχωριέμαι για οτιδήποτε ασήμαντο...

Ευχή μου να πάρουμε όλοι ένα μάθημα από αυτόν τον ήρωα ώστε να καταφέρουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι...



* J'ai decide de vivre , by Philippe Croizon

Εκφοβισμός;

Τελειώνει ένα σαββατοκύριακο που περιελάμβανε επίσκεψη σε σπίτι φίλων με 10 μηνών μωρό (κορίτσι) και μεσημεριανό γεύμα πάλι με φίλους, με 7 μηνών μωρό (αγόρι). Η πρώτη εμπειρία ήταν άκρως αγχωτική, η δεύτερη λιγότερο. Με μία λέξη όμως, θα μπορούσα να περιγράψω αυτό που αισθάνθηκα (από τους νέους γονείς-φίλους μας) αποχαιρετώντας αυτούς και τα μωρά τους: Εκφοβισμός!

Το μοντέλο οικογένειας στην Ελλάδα φαίνεται να περνάει μια κρίση, κρισάρα θα τολμούσα να πω. Γιαγιάδες και παππούδες αναλαμβάνουν χρέη νταντάς/ οικιακής βοηθού/ παιδιού για όλες τις δουλειές κ.α. πολλά που όλοι μας τα έχουμε βιώσει, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Φιλιππινέζες, Γεωργιανές, Αφρικανές, και άλλων υποανεπτυγμένων χωρών μετανάστριες, αναλαμβάνουν όχι μόνο την καθαριότητα και το νοικοκυριό του σπιτιού αλλά και το παιχνίδι, το φαγητό, την ένδυση, το μπάνιο, ακόμα και τις διακοπές (ως συνοδοί!) μωρών και παιδιών αρκετών ελληνικών οικογενειών!

Η -δυσλειτουργική*- Αμερικάνικη οικογένεια Simpson της δεκαετίας του 90', ίσως δε μας ξενίζει πια σε σχέση με 20 χρόνια πριν. Οι σημερινές μαμάδες γκρινιάζουν πόσο αλλάζει η ζωή τους με τον ερχομό ενός παιδιού, πόσο μειώνεται ο ελεύθερος χρόνος τους, πόσο τους λείπει ο ύπνος, πόσο τους λείπουν τα ταξίδια, πόσο θα ήθελαν να έχουν (ακόμη!) περισσότερη βοήθεια, κ.ο.κ.

Συνειδητοποιώ και φυσικά αντιλαμβάνομαι ότι το να έχεις ένα μωρό, ένα παιδί, είναι πολύ δύσκολο. Δεν περίμενα εξάλλου η μετάβαση από τη μοναχική ζωή στη μητρότητα να είναι εύκολη. Αλλά γιατί τόσος εκφοβισμός από νέες μανούλες; Όχι νέες στην ηλικία (απαραίτητα) αλλά νέες στο "άθλημα"!

Γιατί να θέλουμε να απλοποιήσουμε τη ζωή μας όταν γινόμαστε μητέρες;

"Κάθε αρχή και δύσκολη" λέει ο λαός.

Γιατί να περιμένουμε όλα να μας έρθουν εύκολα ξεκινώντας τη δημιουργία οικογένειας;

Προσπαθώ να καταλάβω αν φταίει η γενιά μας, η λεγόμενη γενιά -εφήβων- των 80s, που μεγάλωσε -σχετικά- πιο εύκολα από τις προηγούμενες γενιές και ως αποτέλεσμα, δεν έμαθε να ζορίζεται και να αντιμετωπίζει τα δύσκολα με χαμόγελο, με υπομονή, με δυνατές αντοχές... Αμ η γενιά των 90s; Κι αυτή, νέα κορίτσια σήμερα, βλέπω γύρω μου να βολτάρει με τα καρότσια και τις οικιακές βοηθούς να κρατάνε τα ψώνια ΤΟΥΣ και να προσέχουν τα παιδιά ΤΟΥΣ (φυσικά αναφέρομαι μόνο σε όσες έχουν μεγάλο πορτοφόλι...).

Δε θέλω να είμαι απαισιόδοξη, ούτε να τα βάζω όλα "στο ίδιο τσουβάλι"... Απλά αναρωτιέμαι αν το κίνημα του φεμινισμού και της ανεξαρτησίας των γυναικών σε συνδιασμό με την επαγγελματική της καταξίωση, έφερε όλο αυτό το "τσουνάμι" γκρίνιας και δυσανασχέτησης στις νέες μανούλες και ισοπέδωσε το παλαιό, κλασσικό μοντέλο της ελληνικής οικογένειας που ήθελε τη νέα μανούλα την πιο ευτυχισμένη και ξέγνοιαστη μανούλα του κόσμου**...

*    δυσλειτουργική οικογένεια [dysfunctional family]
**  φέρνω στο νου μου τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της μαμάς μου με εμένα μωρό, αγκαλιά μόλις με έφερε στο σπίτι και συγκινούμαι... ακόμα!

Περιμένοντας τον πελαργό: με καθυστέρηση ή κοντά στην ενηλικίωση;

ο Πελαργός έχει κι αυτός ηλικία;

Διάβασα πρόσφατα στο blog της δημοφιλούς  News Anchor Mom για την Elizabeth Adeney, μία 66χρονη επιτυχημένη γυναίκα καριέρας (όπως πλέον αποκαλούνται ευρέως οι γυναίκες που αφοσιώνονται στην απόκτηση επαγγελματικής καταξίωσης και status), όταν βρισκόταν στον 8ο μήνα της πρώτης της εγκυμοσύνης.

Συνοπτικά, θέλω να μοιραστώ κάποια πράγματα που μου έκαναν εντύπωση στο συγκεκριμένο άρθρο:





Elizabeth Adeney στον 8ο μήνα (πηγή: ABC)

• πρώτα από όλα, η εικόνα της... Σάστισα όταν είδα τη φωτογραφία. Ακόμα κι εγώ -που θεωρώ ότι είμαι αρκετά προχωρημένη και καθόλου στενόμυαλη- δεν ένιωσα καθόλου άνετα, δε χαμογέλασα, δε χάρηκα, δεν τη θαύμασα. Στιγμιαία ντράπηκα για αυτή μου την αντίδραση και είμαι σίγουρη ότι θα τη σκέφτομαι για καιρό...
• αναρωτήθηκα πως θα νιώθει αυτό το παιδί όταν θα είναι στις τελευταίες τάξεις του σχολείου που η μητέρα του θα είναι περίπου 85 ετών (!). Εντάξει, μπορεί να ζούμε περισσότερα χρόνια από παλαιότερες δεκαετίες, αλλά όταν είσαι 85, ε, δεν παύεις να είσαι ηλικιωμένος. Σωστά; (αναρωτήθηκα, πάλι με ελαφριά σύγχηση πλέον, αντί ντροπής...)
• Και πάνω που είχα θυμώσει πολύ, διαβάζω ότι η ίδια δήλωσε ότι "σημασία δεν έχει πόσων ετών είσαι, αλλά πόσων ετών νιώθεις, κι εγώ νοιώθω μόλις 39". Cliche θα πείτε, το ξέρω, κι εγώ το ίδιο είπα, αλλά αμέσως μετά σκέφτηκα ότι ακριβώς την ίδια άποψη έχω κι εγώ εδώ και πολλά χρόνια για το θέμα ηλικία, πολύ πριν πατήσω τα πρώτα -άντα, ίσως επειδή πάντα γύρω μου ζούσα με γυναίκες απροσδιόριστης ηλικίας, όχι απαραίτητα δήθεν νεάζουσες, αλλά αυτές που έχουν περισσότερη ενέργεια, τσαγανό και ενδιαφέροντα ακόμα και από έφηβες κοπέλες. Η μητέρα μου είναι μία από αυτές και τη θαυμάζω (για αυτό και για άλλα πολλά) απεριόριστα.
  



η Elizabeth Adeney με το
νεογέννητο (πηγή: DailyMail.co.uk)

• Προσπαθώντας να εναντιωθώ στα όσα διάβαζα, έφτασα στην παράγραφο όπου γιατρός ανέφερε ποια προβλήματα υγείας της μητέρας μπορούν να επηρεάσουν το έμβρυο κατά την κύηση. Κατέληξε στην άποψη ότι "εφόσον η μητέρα έχει γερή καρδιά, οτιδήποτε συμβεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αντιμετωπίζεται". Εκεί λοιπόν σκέφτηκα πόσες φίλες και γνωστές μου ανέβασαν πίεση, έκαναν ενέσεις, ήταν ξάπλα στο κρεββάτι μέχρι και καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης κ.ο.κ. και όλες αυτές από 26 έως 36 ετών. Φυσικά και όλες τους είχαν γερή καρδιά, όπως φαίνεται ότι είχε και η Elizabeth Adeney, μιας και σε άλλο άρθρο της Daily Mail, κρατά το νεογέννητο στην αγκαλιά της και φαίνεται πολύ ευτυχισμένη (2 Ιουνίου 2009).
• Τέλος, και αφού δεν κατάφερα να θυμώσω/ νευριάσω/ εναντιωθώ αρκετά, τελειώνοντας την ανάγνωση του άρθρου διαβάζω ότι "μόνο 5 γυναίκες άνω των 55 ετών έχουν προχωρήσει σε παρόμοια προσπάθεια εγκυμοσύνης, οπότε ας μην το κάνουμε θέμα"...(!)

Τελικά γίνεται να μην το κάνουμε θέμα;



Η Elizabeth Adeney είχε προσπαθήσει στα 45 της να μείνει έγκυος, δεν τα κατάφερε και τελικά έφτασε να κάνει θεραπεία IVF στην Ουκρανία, μιας και στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν επιτρέπεται σε γυναίκες άνω των 50 ετών να υποβάλλονται σε παρόμοιες θεραπείες.

Μήπως κάνουν το σωστό;



Η έφηβη πολύτεκνη
μητέρα Vicky Pollard
(πηγή: DailyMail.co.uk)

 Μπορεί άραγε η κοινωνία μας να αντέξει (κοινωνικά πάντα) μονογονεϊκές ή και κανονικές οικογένειες με γονείς που μοιάζουν με παππού & γιαγιά ενός παιδιού (ή ίσως και περισσότερων;)

Και υπάρχει περίπτωση το ακριβώς αντίθετο, κορίτσια στο άνθος της ηλικίας τους να γίνονται μητέρες, να είναι πιο αποδεκτό στην εποχή μας; Στην Αγγλία μερικά χρόνια πριν χρησιμοποίησαν Virtual Babies (Baby Simulation Dolls) ώστε να μειώσουν τον αυξανόμενο ρυθμό γεννήσεων από έφηβες κοπέλες (διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο).

Αν οι 5 γυναίκες άνω των 55 ετών που έχουν καταφέρει να γίνουν μητέρες γίνουν περισσότερες, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την εξέλιξη της "παραδοσιακής οικογένειας";

Οι προβληματισμοί και τα σχόλια δικά σας...